Sunday, 16 April 2017

மாறும் இசை மரபுகள்

 
 

   தற்போது அதிகமாக விவாதிக்கப்பட்ட கருத்தாக்கங்களில் ஒன்றான இசைக்கான உரிமை பற்றி நிறையவே வாசித்தாயிற்று. இப்போது எழுந்திருக்கும் ராயல்டி விவகாரங்களோ, பாடலின் உரிமை குறித்த வழக்குகளோ   வணிக அம்சங்கள் கொண்டவை. அவை முற்றிலும்  பாடலை உருவாக்குபவர்களுக்கும் அதை உபயோகிப்பவர்களுமான வியாபார யுத்தம்.  இசையின் இன்னொரு பக்கத்தில் இருக்கும் ஒரு சராசரி இசை ரசிகனுக்கு இதில் பங்கில்லை. ஒரு பாடல் யாருக்கு சொந்தம் என்பது குறித்த சந்தேகங்கள், விவாதங்கள், நியாயங்கள் இன்னும் நம் தமிழிசையில் ஒரு தெளிவான வரையறுத்தலுக்கு உட்பட்டு விவரிக்கப்படவில்லை. எல்லாமே ஆங்கில இசைப்  பாரம்பரியத்தின் நீட்சியாக  தொடர்கிறது. 

     அதே சமயம் மேற்கத்திய சங்கீதத்தின்  பின்புலம் குறித்த போதிய அறிவு நம்மிடம் பெரிதும் இல்லை என்ற உண்மையை மறுக்க முடியாது. தமிழிசை மேற்கத்திய இசையின் வணிக அம்சங்களை தற்போது சுவீகாரம் எடுத்துக்கொண்டாலும் நமது சங்கீதப்  பாரம்பரியத்தில் இது  ஒரு பொருந்தாத வடிவமாகவே  காட்சியளிக்கிறது.  அதற்கான காரணங்கள் பல.

    முதலில் இசை என்னும்  மகத்துவம் ஒரு தனி ஆளுமையாக நம்மிடம் பொதுவாக இல்லை. அவ்வாறு நிலைபெற்றிருக்கும் இசையின் மீது பலருக்கு மோகம், ஈர்ப்பு போன்ற இத்யாதிகள்  கிடையாது. இந்த வாக்கியம் சற்று துருத்தலாக தெரிந்தாலும் இதுவே உண்மை. பெரும்பாலும் நமக்கு இசை என்பது மற்றொரு மிகப் பிரம்மாண்ட விருட்சத்தின் நிழல். அந்த விருட்சம் என்னவென்று நான் குறிப்பு வரையாமலே உங்களால் எளிதில் புரிந்துகொள்ளமுடியும். இசைக்கான தனிப்பட்ட சாலைகளை பெரிய அளவில் நாம் இதுவரை அமைக்கவில்லை. அப்படி உருவான சாலைகளும் சாமானியர்களை சென்றடையாது ஒரு குறிப்பிட்ட சமூகத்தினரின் மேட்டுக்குடி மனோபாவத்திற்கு அடிகோலின.

   ஆனால் மேற்கத்திய நாடுகளில் இசை என்பது அவ்வாறதானதல்ல. இசையின் பல்வேறு கூறுகள் அங்கே காலம் காலமாக சிறிது சிறிதாக ஊன்றப்பட்டு, நூற்றாண்டுகளாக  ஆழமாக, அழுத்தமாக வளர்த்தெடுக்கப்பட்டு, எதையும் சாராத இசைக் கோட்பாடுகள் வழியே அங்கே மேற்கத்திய சங்கீதம் ஒரு தனியான, மேன்மையான தகுதிக்கு உயர்ந்துள்ளது. அங்கேயும் மேட்டுக்குடியினரின்  இசை, சாமானியர்களின் இசை என்ற பகுப்புகள் உண்டு. இசை  என்பது மிக மிகப் பிரதானமான ஒன்றாக அங்கே வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது.   அதை யாராலும் மாற்றியமைக்க இயலாது.

     ஒப்பீடடளவில் நம் தமிழிசை முழுதும் எதிர்மறையான இன்னொரு புள்ளியில் நிற்கிறது.  மார்கழி கால சாஸ்திரீய சங்கீதங்களையும் , ரிமோட் கருவியில் பொத்தான்களை அழுத்தும்போது திரையில் சில வினாடிகளில் தோன்றி கடந்து போகும் பொதிகை டீவி  போன்றவைகளில் ஒலிக்கும் கானங்களையும் இங்கே நினைவில் கொள்ளவேண்டாம்.  மேற்கத்திய இசை போன்றே ஒரு தனி ஆளுமையாக உயர்ந்திருக்க வேண்டிய நமது தமிழிசை, முப்பது நாற்பதுகளில் ஏற்பட்ட  சினிமா என்ற காட்சி வடிவத்தின் முன்னே வீழ்த்தப்பட்டுவிட்டது.  இன்று நமக்கு இசை அல்லது பாடல் என்றால் அது எந்தப் படத்தைச் சார்ந்தது என்ற கேள்வியே பிரதானம். சினிமா என்ற அந்தக் கவர்ச்சி நாகம்  நமது இசையை விழுங்கியதன்   விளைவு ஒரு மகத்தான பாடல் தனக்கான சுயத்தை முழுதும் இழந்து ஒரு நடிகனின் முகமாக வார்க்கப்பட்டு சிதைக்கப்படுகிறது.

      இங்கே ஒரு பாடலின்  வெற்றி என்பது வெறும் இசை மட்டுமல்லாது அது அடையாளப்படுத்தும் திரைப்படத்தின் வெற்றியை சார்ந்தும் இருக்கிறது. ஒரு படத்தின் வெற்றி  அதனுடன் தொடர்புடைய பலரை உச்சியில் நிறுத்திவிடுகிறது. பாடல்களுக்காக ஓடிய படங்கள் என்பது வெகு சில உதாரணங்களே. "பாட்டு நல்லாயிருந்தது என்ன பிரயோசனம்? படம் ஓடலியே!" என்ற விமர்சனம் நம்மிடம் மிகப் பொதுவானது.

      இசையை இசைக்கெனெ விரும்பும் மனோபாவம் நம் பொதுபுத்தியில் இன்னும் ஒரு முக்கிய இடத்தைப்  பெறவில்லை.

        உதாரணமாக புத்தன் ஏசு காந்தி பிறந்தது பூமியில் எதற்க்காக தோழா ஏழை நமக்காக என்ற பாடலை பெரும்பான்மையினோர் "எம் ஜி ஆர் பாடல்" என்று தீர்மானிப்பதில் எந்தவித குற்றயுணர்ச்சியும் கொள்வதில்லை. பாடலை எழுதிய வாலி என்ற கவிஞனும் அதற்கான மனதை மயக்கும் மெட்டு அமைத்து அதை ஒரு மரணமில்லா  கானமாக்கிய எம் எஸ் வி யையோ யாரும் பொருட்படுத்துவதேயில்லை. இதேபோல் அந்த நாள் ஞாபகம் நெஞ்சிலே வந்ததே நண்பனே  என்ற பாடலும் வெறும் சிவாஜி பாடல் என்ற குறிப்புடன் பலரை திருப்தி செய்துவிடுகிறது. அதற்கு உழைத்த மாபெரும் ஆன்மாக்களை நாம் சடுதியில் கலைத்துப் போட்டுவிடுகிறோம். என்னடி மீனாட்சி  அது கமலஹாசன் பாடும் பாட்டலாவா என்ற முற்றுப்புள்ளியும் சம்போ சிவசம்போ ரஜினிகாந்த் அதகளம் பண்ணிய பாடலாகவும் நிலைபெற்றுவிட்டன.  இந்த அநீதியான அபத்தத்தின் முடிச்சுகளில் நியாயத்தை தேடுவது மிக சிக்கலான காரியம்.

         இந்த நிலைமை மாறவேண்டிய நிர்ப்பந்தம் எண்பதுகளில் நிகழ்ந்தது. இந்த மாற்றத்தின் பின்னே இருந்தது  நவீன இசையின் முகமாக அப்போது அறியப்பட்ட ஒருவர்.

       எண்பதுகளில் திரையில் நடிகர்கள் தாண்டி இன்னொருவரின் பெயருக்கு அரங்கங்கள்  அதிர்ந்தன.  விசில்கள் விளையாடின. அது இளையராஜா. அன்னக்கிளி, பதினாறு வயதினிலே, இளமை ஊஞ்சலாடுகிறது, பிரியா போன்ற அவரது துவக்ககால அணிவகுப்புகளுக்கு மக்கள் அளித்த பாராட்டாக அந்த கைத்தட்டல் பொருள் கொண்டது. அவருக்கு முந்தின தலைமுறை இசை ஜாம்பவான்களுக்கும்  கிடைத்திருக்க  வேண்டிய இந்த அங்கீகாரம்  எண்பதுகளில்தான் இசையமைப்பாளர்களுக்கு   சாத்தியமானது.

      ஒரு திரைப்படத்தில் வரும்  பாடலோ பின்னணி இசையோ வெறும் ஜிகினா வேலை கிடையாது.   அது ஒரு படைப்பின் ஆழமான சுவடு.

  நடிகர்கள் மற்றவர்களை விட வெகு எளிதாக மக்களின் மனதை ஆக்ரமித்துக்கொள்ள முடியும். அவர்கள் அழுதாலோ, வீரம் காட்டினாலோ, காதலித்தாலோ, நையாண்டி செய்தாலோ  அவை யாவுமே பார்ப்பவர்களை ஒரு உடனடி பாதிப்புக்கும் எதிர்வினைக்கும் இட்டுச் சென்று விடும். கைத்தட்டலோ, கல்வீச்சோ  இதன் ஆயத்த பரிசுகள்.  ஆனால் ஒரு இசைஞன் தனது முகம் காட்டாது தன் மேதமையை மக்களிடம் கொண்டுசேர்ப்பது அவ்வளவு சுலபமல்ல.

   அவனது ஒரே முகம் இசை மட்டுமே. இசைக்கருவிகள்  கொண்டு அவன் படைக்கும்  ஒரு இணை சினிமா கண்களுக்குத் தெரியாதது. ஆனால் அது நாம் காணும் காட்சிகளின் ஆன்மாவாக இருக்கிறது. மனதை துளைக்கிறது. நெருடுகிறது. நெஞ்சத்தை வருடுகிறது. கண்ணீருக்கும் புன்னகைக்கும் ஏதுவான களம் அமைக்கிறது. இசை இல்லாவிட்டால் நமது சினிமா இறந்துபோய்விடும்.

 இன்றைய சூழலில் இளையராஜாவைத் தொடர்ந்து ரஹ்மான் போன்றவர்களுக்கு கிடைத்திருக்கும் மரியாதையும் அதன் விளைவாக எழுந்திருக்கும் ஏகமான எதிர்ப்பார்ப்புகளும் இசை என்னும் அந்த பிரமாண்டத்தை நாம் பார்க்கும் பார்வை மாறிக்கொண்டு வருவதை குறிப்பதாக தோன்றுகிறது. ஒரு விதத்தில் இது மிகவும் ஆரோக்கியமானதும் கூட.

        சில மரபுகள்  மாறத்தான் வேண்டும். தவறில்லை.
       
     
 

   

Sunday, 19 February 2017

கலைந்து போகாதே என் கனவே!


எனது பார்வையில் இசைக்கான தேடல் முற்றிலும் உங்கள் தனி இசை ரசனை சார்ந்தது. உங்களுக்கு எது பிடிக்கிறதோ அதுதான் உங்கள் இசைக்கான அடையாளம். ஆனால் காலம் செல்லச் செல்ல அந்த ரசனை பல வடிவங்களாக  மாறிவிடுகிறது.   ஒரு இடத்தில் நீங்கள் சற்று நின்றுகொண்டு உங்களையே என் இசை எது? என்று கேட்டுக்கொள்ள நேரிடும். எந்த கோட்பாடுகளை வைத்து நான் எனக்குப் பிடித்த இசையையும், பிடிக்காத இசையையும் தீர்மானிக்கிறேன் என்ற தெளிவு அப்போது ஏற்பட்டேயாகவேண்டும். இல்லாவிட்டால் இசை என்ற பெயரில் வெளிவரும் எல்லா அபத்தங்களையும் ஆபாசங்களையும் மற்றவர்கள் சிபாரிசு செய்வதற்காக ரசிப்பது போல நடித்துக்கொண்டிருக்க வேண்டியதுதான்.








                 கலைந்து போகாதே என் கனவே!








மே மாதம், 1985.

நாம் எல்லோருக்கும் விரும்பித் திரும்பிப் பார்க்கக்கூடிய ஒரு காலகட்டம் இருக்கும். அது எப்போதுமே கடந்த காலத்தின் ஒரு துணுக்காகத்தான் இருக்க முடியும். எனக்கும் உண்டு. மேலே இருக்கும் இந்தப் பதிவின் அந்த முதல் வரி எனக்கானது.  The summer of '85 always melts me into memories.

மனித முயற்சியில் நாம்  போராடி நிரூபிக்கவேண்டிய பல சாத்தியமில்லாத சவால்களை ஒரு இசை எத்தனை எளிதாக காலத்தின் மீது காலடி வைத்து தன் சுவட்டை பதித்துவிட்டு செல்கிறது! ஒரே ஒரு பாடல் எத்தனை நினைவு இழைகளை உயிரூட்டி முடிந்துபோன அந்த கண நேரத்து இன்பத்தை மனதுக்குள் பிரதியெடுக்கிறது!

எண்பதுகளின் துவக்கத்திலிருந்து என் இசை தாகம் மேற்கத்திய நீரூற்றுகளில் திரவம் தேடியது.  பீட்டில்ஸ், ரோலிங் ஸ்டோன்ஸ், எல்விஸ் பிரெஸ்லி, எரிக் கிளாப்டன், லெட் செப்பலின், Pink Floyd. ஈகிள்ஸ் போன்ற மேல்தட்டு இசைக் குழுக்கள் பற்றி அப்போது எனக்கு எதுவும் தெரியாது. அதற்கான பாதைகள் எனக்கு முன் அமைக்கப்படவில்லை. எனவே எனக்கு தெரிந்த, என் வசப்பட்ட மேற்கத்திய இசையான Boney M ஒன்றே என் வானத்தில் தோன்றிய  முதல் மேற்கத்திய மேகம். அதுவும் கூட என் பள்ளி நண்பன் நான் ஆங்கிலப் படங்களை விருப்பத்துடன் பார்ப்பது கண்டு அவனாகவே என்னிடம் ஒருநாள் கொடுத்த ஒரு போனிஎம் கசெட் மூலம் உருவானது. நானாக தேடிப் போகவில்லை.



ஆனால் அதைக் கேட்ட ஒரே நொடியில் ஒரு புதிய வானம் எனக்குள் தோன்றியது. போனிஎம் படைத்த அந்த புதுவானில் அந்த அதிரும் இசை எனக்கு இறக்கைகள் அளித்துக்கொண்டேயிருந்தது. ஒவ்வொரு பாடலும் ஒவ்வொரு ஞாபகத்தை வரைந்து சென்றது. மொழி தாண்டிய உணர்வுகளுக்கு பரவசம் ஒன்றே இலக்கணமாக இருக்கவேண்டும். இல்லையென்றால் kitar என்று எழுதிய ஒரு சிறுவனுக்கு அந்த கிடார் இசையின் மின்சாரம் எப்படி புரிந்திருக்க முடியும்?

மட மடவென போனிஎம் தொகுப்புகள் எங்களது வானொலி அறையின் மேல் அடுக்கில் மஞ்சள் பூக்கள் போல பரவின. தூரங்கள் எனக்கு ஒரு பொருட்டாகவே தோன்றவில்லை. எங்கும் செல்ல தயாராக இருந்தேன் போனிஎம் அங்கிருக்கும் என்றால்.  இதற்கிடையே  குவீன், வாம், எடி கிராண்ட், அபா, ஓசிபிஸா, போன்ற இசை குழுக்களும் எங்கள் வானொலி அறைக்கு வருகை தந்தன.

இருந்தும் போனிஎம் என் நெஞ்சத்துக்கு நெருக்கமான ஒரு இசையாக இருந்தது. நைட் பிளைட் டு வீனஸ் பாடலில் அதிரடியாக ஒலிக்கும் ட்ரம்ஸ் இசை  கொடுத்த போதையும்  பாடல் முடியும் தருவாயில் அப்படியே அந்த இசை போனிஎம் மின் மிகப் பிரபலமான ரஸ்புடின் பாடலுக்கு உருமாறும் அந்த சிலிர்ப்பான கணமும்  இன்று கூட அதே பழைய பரவசத்தை பகிர்கிறது.



மேலே குறிப்பிட்டுள்ள அந்த summer of 1985 வந்தபோது நான் பள்ளிப்பருவத்தின் இறுதிச் சுவட்டில்  இருந்தேன்.  அந்தக்  கோடையில் எங்கள் வீடு அணிந்துகொண்ட களிப்பும், உற்சாகமும், கொண்டாட்டமும், சிரிப்பலைகளும், சந்தோஷங்களும்,எளிமை கொண்ட ஏகாந்தகளும், ஆனந்தமும் என் ரத்தத்தில் இன்றுவரை நிரந்தரமாகத் தங்கியிருக்கின்றன. எனது மூளை நியூரான் அமிலங்களின் அந்த 85ஆம் ஆண்டில் கோடைக்  காலம் சிறிய சிறிய ஞாபகத் துணுக்குகளாக மிதந்து கொண்டிருக்கின்றன.

ஏறக்குறைய இருபது நாட்கள் நீடித்த அந்த வசிய கணங்கள் விட்டுச் சென்றிருக்கும் சுவடுகள் ஒன்றே சில நேரங்களில் நான் என்னைத் தொலைக்க ஏதுவான அரவணைப்பு தருபவை. அப்போது நான் கேட்ட ஒவ்வொரு பாடலின் பின்னேயும் இருந்த ஒரு இனிப்பு ஊசி இன்றும் என் உடலில் பாய்கிறது. முடிந்துபோய்விட்ட அந்தக் கோடைக்காலம் மீண்டும் மீண்டும் பிறந்து கொண்டேயிருக்கிறது என்னுள்.

காலம் வரைந்த குடும்பச் சித்திரத்தில் இணைந்துவிட்ட  என் உறவினர்கள், நினைவுகளில் மட்டுமே பார்த்துக்கொள்ளும் என் பால்ய சிநேகிதர்கள்,  இந்த எந்திர யதார்த்தத்தில் இடமில்லாமல் அகன்று போய்விட்ட நான் வாழ விரும்பிய கனவு வாழ்க்கை என்று நான் சுவைத்த எல்லாமே இன்று முகம் மாறிப்போய்விட்ட நிலையில் அதே தீர்க்கமான அந்தப்  பழைய உலகம் ஒரு இசையின் பின்னே ஒளிந்திருக்கிறது. ஒவ்வொரு நான்கு நிமிடப் பாடலுக்குப் பின்னும் மணிக் கணக்கான நினைவுகள் அடங்கியிருக்கின்றன.

எத்தனை நேசித்தேனோ அத்தனை அதிகமாக போனிஎம் பற்றிய எதிர்மறை விமர்சனங்கள் நிறைய நான் சந்திக்க நேர்ந்தது. அதில் முதன்மையானது அது ஒரு டிஸ்கோ இசை என்பது. அது உண்மைதான். டிஸ்கோ வகையாக இருந்தாலும் மற்ற நாலாந்திர டிஸ்கோ குழுக்களுக்கும் போனிஎம் இசைக்கும் மிகுந்த வேறுபாடு இருக்கவே செய்தது.

போனிஎம் எனது இசை வரைபடத்தில் புதிய இலக்குகளையும், சாலைகளையும் உண்டாக்கியது. நான் நகர்ந்துகொண்டேயிருந்தேன். டிஸ்கோவிலிருந்து பாப். பிறகு ராக், ஹெவி ராக், ரகே, ஜேஸ், ப்ளூஸ், சிந்த் பாப் என்று எனது தோட்டத்தில் பல தாவரங்கள் தலைகாட்டின. டெபேச்சே மோட் போன்ற இசைக் குழுக்களிடம் வந்து சேர்ந்தபோது நான் போனிஎம் இசையை டிஸ்கோ என்று முடிவுகட்டி என் ஞாபக அடுக்குகளின் கீழே தள்ளி புதைத்திருந்தேன். ஏறக்குறைய இரண்டு ஆண்டுகள் ஆகியிருந்தன நான் கடைசியாக போனிஎம் பாடல் கேட்டு.


மேலும் கல்லூரி சேர்ந்த புதிதில் நான் போனிஎம் பாடல்கள் கேட்பதை அறிந்த நண்பர்கள் சிலர் என்னை போனிஎம் என்று அழைத்து என்னை சிறுமைப் படுத்துவதில் சிறிது பேரானந்தம் கொண்டார்கள். அவர்களது பார்வையில் போனிஎம் வெறும் பாமரர்கள் கேட்கும் இசை. "நாங்களெல்லாம் ஜார்ஜ் மைக்கல், எரிக் கிளாப்டன், மைக்கல் ஜாக்சன் கேட்கிறவங்க" என்ற பகட்டு அவர்கள் பேச்சில் எச்சிலோடு சேர்ந்து தெறிக்கும். நானோ மைக்கல் ஜேக்ஸன் ஜுரம் பரவிக்கொண்டிருந்த நேரத்தில் கூட அந்தப் பாடல்களை விரும்பியது கிடையாது. ஆனால் வேறு வகை இசைகளில் காதல் ஏற்பட, ஒரே மாதத்தில் ஆஹா, பெட் ஷாப் பாய்ஸ், சிம்ப்ளி ரெட், போலீஸ் என்று  நான் என் நிறம் மாறினேன். கல்லூரியின் இரண்டாவது வருடத்தில் மைக்கல் ஜாக்சன் விரும்பி ஒருவனிடம் மென் அட் ஒர்க் குழுவின் Be Good Johnny பற்றி கேட்டேன். "நீ போனிஎம் மட்டும்தானே கேப்பே?" என்றான் குழப்பத்துடன். ஆறு மாதம் கழித்து அவனை  நியூ ஹாஸ்டலில் பார்த்தபோது, செண்பகமே செண்பகமே என்று மாறிப்போயிருந்தான். "இன்னுமா சாக்ஸன் (அதாவது மைக்கல் ஜாக்சன் இப்போது அவனுக்கு பிடிக்காதாம்) பாட்டையெல்லாம் கேட்கிறாய்?" என்றான் இகழ்ச்சியாக. "நீயெல்லாம் நல்லா வருவடா!" என்று அவனை ஆசீர்வதித்தேன்.

மெட்றாஸ் வந்தபோது  என் இசைக் கிளைகள் The Alan Parsons Project, Supertramp, Starship, Pink Floyd,The Cars என படர்ந்து விரிந்திருந்தன.நான் ஒரு காலத்தில் போனிஎம் ரசித்துக் கேட்டேன் என்பதே எனக்கு கொஞ்சம் வெட்கமாக இருந்தது. "கேட்டிருக்கேன். ஆனா அவ்வளவா பிடிக்காது" என்று பதில் சொல்லியிருக்கிறேன் போனிஎம் பற்றிய கேள்விக்கு. வளர்ந்துவிட்ட பிறகு திரும்ப அணிய விரும்பாத அரை டிராயரை போல போனிஎம் எனக்குத் தோன்றியது.

இரண்டாயிரம் ஆண்டில் வெளிவந்த மேற்கத்திய இசை என்னை கதிகலங்க அடித்தது. நிர்வாணா, பேர்ல் ஜேம், ரெட் ஹாட் சில்லி பெப்பெர்ஸ் போன்ற அப்போதைய நவீன இசைக் குழுக்கள் அதுவரை கேட்ட ராக் ஒலியை முற்றிலும் மாற்றிப்போட்டு பின்நவீனத்துவ இசைக்கு அடிகோலின. ராக் இசையின் மிக மையமான லீட் கிடாரின் ரிஃப், தனி ஆலாபனைக்கு கதைவடைத்தன. இந்த புதிய இசை குழுக்களின் பாணி  ராக் இசையை கொலை செய்தது.   என் மேற்கத்திய இசை தாகம் முடிந்துபோனது. கொஞ்சம் யோசித்துப் பார்த்தால் எழுபதுகளில் basement இசையாக இருந்த பங்க் இசையே தற்போது மாடர்ன் ராக் என்ற பெயரில் வெற்றி பெற்றிருக்கிறது. கிரீன் டே போன்ற நவீன ராக் இசை குழுக்கள் எழுபதுகளில் இருந்திருந்தால் இரண்டு இசைத்தொகுப்புகள் கூட வெளிவந்திருக்காது.



ஜான் மேஜர், ஈகிள் ஐ செரி, வால்பிளாவர்ஸ் போன்றவைகள் கேட்பதற்கே அலுப்பானவை. எந்தவித மெலடியும் இல்லாமல் கவிதையை பேசியே பாடலை "பாடுவார்கள்".

இதுபோன்ற ஒரு சமயத்தில்தான் ஒரு முறை போனிஎம் இசைத்த கிறிஸ்மஸ் இசை தொகுப்பு  என் நண்பர் ஒருவருக்காக வாங்க நேர்ந்தது. என் பள்ளி நாட்களில் கேட்ட பாடல்கள் என்பதால் -அதுவும் தற்போது சி டி என்பதால் கூடுதல் ஆர்வம் வேறு-  மீண்டும் கேட்டேன். பெலிஸ் நவிடாட், மேரிஸ் பாய் சைல்ட் , லிட்டில் ட்ரம்மர் பாய்  பாடல்கள் என்னை எண்பதுகளின் கிறிஸ்மஸ் குளிர் காலங்களுக்கு கூட்டிச் சென்றன. I'll be home for Christmas பாடல் என் மனதில் ஆழத்திலிருந்த அசைவற்று உறைந்து போயிருந்த உணர்ச்சிகளின் மீது தீ வைத்தது. என் எண்ணங்கள் உருகின.



இதைத் தொடர்ந்து போன ஆண்டு ஆமேசான் மூலம் ஐந்து சிடிக்கள் கொண்ட ஒரு போனிஎம் இசை தொகுப்பு வாங்கினேன்.  Take The Heat Off Me, Love For Sale, Nightflight To Venus, Oceans Of Fantasy, Boonoonoonoos என அந்த சிடிக்கள் மின்சார துடிப்புகளாக உருமாறி பின் என் ஸ்பீக்கரின் வழியே மனித குரல்களாக வெடித்தபோது என் பள்ளி நாட்கள், என் பழைய ஒட்டு வீட்டின் ரேடியோ அறை, என் பால்யத்து நண்பர்கள், கம்மாய் தண்ணீரில் பிடித்த மீன்கள் என வண்ணத்துப் பூச்சியின் நிறங்கள் போல பலவித எண்ணங்கள் உதித்தன என் மனதில்.


இவற்றையெல்லாம் மீறிய இன்னொன்று  என்னவென்றால் அந்த இசை தற்போது எனக்கு வெறும் டிஸ்கோ ஒலியாக கேட்கவில்லை. மாறாக என் குடும்ப உறுப்பினர் போல போனிஎம் முன்புபோலவே என் நெஞ்சத்துக்கு நெருக்கமாக ஒலித்தது.  டாடி கூல் பாடலின் முதல் இசையான இடம் வலம் நகர்ந்து செல்லும் கீபோர்டு இசை, அதை தொடரும் ட்ரம் பீட் என நான் கேட்ட அனைத்தும் என்னோடு உரையாடியது.

தொடர்ச்சியாக அந்த ஐந்து இசைத்தொகுப்புகளையும் கேட்ட பிறகு எனக்குப் பிடித்த  காமிக்ஸ் கதையொன்றை படித்த மகிழ்ச்சி என் மனதில் படர்ந்தது. யோசித்துப் பார்த்தாலோ இது உண்மைதான் என்று தோன்றுகிறது.



போனிஎம் கூட ஒரு காமிக்ஸ் போலவேதான். எத்தனை உவகையான நிகழ்வுகளை நான் வாழ்ந்திருக்கிறேன் இந்த இசை ஒலித்த நாட்களில். அதிகாலை நான்கு மணிக்கு எழுந்து டேப் ரெக்கார்டரில் பஹாமா மாமா  கேட்ட நிசப்தமான கணங்கள், பள்ளிக்கு செல்வதை தாமதமாக்கிய ரஸ்புடின் அலறல், மதர்லெஸ் சைல்ட் என்ற பாட்டின் இடையே வரும் பிலீவிங் என்ற கோரஸை என் சகோதரிகள் திலீபன் (வீட்டின் முதல் பேரன்) என்று திரித்து அந்தப் பாடலை ரசித்தது, ஹேப்பி சாங் பாடலுக்கு என் அம்மா முதற்கொண்டு சிபாரிசு செய்தது, என் நண்பன் ஒரு திடீர் நாளில் என்னிடம்,"நானும் இனிமே உன்னை மாதிரி இங்க்லிஷ் பாட்டு கேக்கப்போறேன். எத முதல்ல கேக்கலாம்?" என சீரியஸாக தீர்மானம் எடுத்து "போனிஎம் கேளு" என்ற என் கட்டளைக்கிணங்க தொடர்ந்து அரைமணி கேட்டுவிட்டு அதன் பின் அந்தப் பேச்சையே கைவிட்டது, களிம்பாடி லூனா பாடலின் இடையில் அதிரும் சிந்தசைசர் மழை இரைச்சல் கேட்டு மற்ற நண்பர்கள் "ஏண்டா நம்ம ஆளுங்க இந்த மாதிரி மியூசிக்கெல்லாம் போடமாட்டேங்கிறாங்க?" என ஆதங்கப்பட்டது......

போனிஎம் ஒரு துடிப்பான இசைதான். வெறும் பீட்டுகள் மட்டும் கொண்ட டிஸ்கோ வகையை சேர்ந்ததுதான். ஆனால் நாற்பது வருடங்கள் கழிந்த பின்னரும், அந்த இசையில் இருக்கும் ஆன்மா இன்றைய பல நவீன மேற்கத்திய இசையில் கொஞ்சமும் இல்லை. இரைச்சலும், பேச்சுமாக வெறும் ஸ்ட்ரிம்மிங் கிடார் ஓசையுமாக இன்றைய ஆங்கில ராக் இசை பரிதாபமாக முகம் சிதைந்து வருகிறது. Pink Floyd ன் Comfortably Numb போன்ற மீண்டும் தோன்றாத அபூர்வங்கள் இனி வரப்போவதில்லை.




Going Back West என்ற போனிஎம் பாடலை மீண்டும் கேட்டபோது ஒரு கேரம் போர்ட், நான்கு நண்பர்கள் என்றிருந்த   அந்த எண்பத்து ஐந்தின் கோடை கால காலை மறுபடி துளிர்த்தது. 10000 லைட் இயர்ஸ் பாடல் அடுத்து ஆரம்பித்தது. ஆயிரம் முறை கேட்ட பாடல். பாடலின் இடையே சட்டென்று விழுந்த வார்தைகள் இம்முறை தீயின் துணுக்குகளாக சுரீரென சுட்டன.

"I feel like flow  in that clock at the wall,
God how I wish that this dream would go on....."








ஆம். சில சமயங்களில் நான் விரும்பிக் கேட்பதும் இதுவேதான்.

கலைந்து போகாதே என் கனவே!














Thursday, 26 January 2017

கண்டேன் காமிக்ஸை

 




   தொடர்ந்து வருடாவருடம் என்றில்லாவிட்டாலும் மெட்றாஸில் ஆண்டுதோறும் நடைபெறும் புத்தக கண்காட்சிக்கு நான் புதியவனல்ல.   ஒரு சில முறைகள் சென்றிருக்கிறேன். அத்தகைய தருணங்களில் கைகளும் பைகளும் கொள்ளாமல்  நிறைய புத்தகங்கள் வாங்கியதாக நினைவில்லை. மூன்று வருடங்களுக்கு முன்பு ஏறக்குறைய நான்காயிரம் ரூபாய்க்கு பதினெட்டு ரஷ்ய இலக்கியங்கள் வாங்கியதுதான் ஒரே நேரத்தில் நான் புத்தகங்களுக்காக செலவு செய்ததின்  உச்சம் என தோன்றுகிறது. மற்றபடி ஒரு விபத்து போல மனதில் தோன்றும்போது புத்தகங்கள் வாங்குவதோடு சரி. இது  நான் வாசிப்பதை நிறுத்திவிட்டேன் என்ற அர்த்தம் கிடையாது.

          வாசிப்பு ஒரு தியானம் போல என்பார்கள். அதிலும் இலக்கிய வாசிப்பு ஒரு காலால் நின்றுகொண்டு தியானம் செய்வதுபோல மகா சிரமமான காரியம். நானோ அத்தனை தூரம் வார்த்தைகளின்  உலகத்துக்குள் தற்போது செல்ல விரும்புவதில்லை.  ஜியாமெட்ரி கோடுகள் போல என் வாசிப்பு மிக மிக மெலிதாக  மாறிவிட்டது.  (மெல்லியதாக  என்றால் கூட ஒரு அழுத்தம் வந்துவிடுகிறது). அடர்த்தியான இலக்கியங்கள் எனக்கு இப்போது கொஞ்சம் அலர்ஜி கொடுக்கின்றன. பள்ளி, கல்லூரிக் காலங்களில் தேடித் தேடி படித்த தமிழ் மற்றும் பிற மொழி இலக்கியங்களின் வெட்டு  என் எழுத்தின் கூர்மையை தீர்மானித்தது என்னையறியாமல் நிகழ்ந்த ஒன்று. அத்துடன் நான் கடுமையான இலக்கியங்கள் பக்கம் நகர்வதை சற்று நிறுத்திக்கொண்டேன். ஆதலால் கதைகள் என்னும்  ஒரு தனி மனிதனின் கற்பனைகளில் எனது நேரம் செலவழிவது  படிப்படியாக குறைந்திருக்கிறது.

      இருந்தும் புத்தக வாசிப்பு இசை போல என்னில் உறைந்துபோன ஒரு இதயத் துடிப்பு.  கொஞ்சம் இசை கொஞ்சம் வாசிப்பு என்பதே என் வழக்கம். எனவேதான்.....  சென்றேன் புத்தகத் திருவிழாவுக்கு.

      இந்தமுறை செயின்ட் ஜார்ஜ் பள்ளி மைதானத்தில் வழக்கம் போல பரபரப்பு, சுறுசுறுப்பு, விறுவிறுப்பு இன்ன பிற இத்யாதிகளோடு வேகமாக இயங்கிக்கொண்டிருந்த புத்தக கண்காட்சிக்கு என் நண்பர் ஒருவரோடு செல்ல நேர்ந்தது. நண்பரோ நாளிதழ் தலைப்புச் செய்திகளை   தீவிரமாக வாசித்துவிட்டு ,"பேப்பர் படிச்சாச்சு" என்று ஏக பெருமையுடன் சொல்லும் இன்டர்நெட் யுக அதிநவீன வாசகர்களில் ஒருவர். 

       "ஒவ்வொரு கடையா போகப் போறிங்களா?" என்று திகிலோடு  கேட்டார் என்னை. அப்படியானால் நான்கு அல்லது ஐந்து மணிநேரம் ஆகலாம் என்பது அவர் கணக்கு. "இல்லை. ஒரே கடைதான்." என்றேன். "முத்துக் காமிக்ஸ். அங்கே மட்டும் போனால் போதும்."

        கடை எண் 625 (என்று நினைக்கிறேன்). தேடிப் பிடித்தாயிற்று. காமிக்ஸ் புத்தகங்கள் வரிசையாக வரவேற்க, அந்த சிறிய இடத்தில் நுழைந்ததும் எதோ கால எந்திரத்தில் ஏறியது போல தோன்றியது.  அங்கிருந்த மக்கள்  காமிக்ஸ் கதைகளுக்குள் தங்கள் பால்ய வயது உலகத்தை மீண்டும் கண்டுபிடித்துக்கொண்ட களிப்புடன்   தோன்றினார்கள். எல்லோரிடமும் ஒரு குழந்தைத்தனமான ஆர்வம், வேகம், கொஞ்சம் துள்ளல் தொற்றியிருந்தது.

        "Those good old days!" என்றார் என்னருகில் நின்றிருந்த யாரோ ஒருவர். பார்க்க எதோ ஒரு பிசினஸ் கான்பிரன்ஸை முடித்த கையேடு நேர சடாரென்று முத்துகாமிக்ஸ் கடைக்கு  வந்திருப்பவர் போல தோன்றினார். அவர் சொன்னதை ஆமோதிக்கும் விதமாக தலையசைத்துவிட்டு, என் தேடலில் இறங்கினேன். இதற்கிடையில் என் நண்பர் டெக்ஸ் வில்லர், மாய மனிதன் மார்ட்டின், மாடஸ்டி பிளைசி, ஸ்பைடர், லக்கி லுக் என்று தன் கையில் அகப்பட்டதையெல்லாம்   எனக்கு  சிபாரிசு செய்தார். நானோ கொஞ்சம் பழமை விரும்பி. என் காமிக்ஸ் விருப்பம் எண்பதுகளில் நான் படித்த கதைகளைத்  தாண்டி ஒரு அங்குலம் கூட வெளியே எட்டிப் பார்க்காது. நான் நேர கிளாசிக் மறுபதிப்புகளை நாடிச் சென்றேன். ஜானி & ஸ்டெல்லா , லாரன்ஸ் &டேவிட் பிறகு இரும்புக்கை மாயாவி புத்தகங்களில் என்னிடமிருந்து காலம் பறித்துச் சென்ற கதைகளை முத்துக்குளித்து எடுத்தேன்.  அப்போது என்னிடம் தென்பட்ட அதீத ஆனந்தம்  என் நண்பருக்கு வேடிக்கையாக இருந்திருக்க வேண்டும்.

      எட்டு புத்தகங்கள். என் தேடல் முற்றுப் பெற்றது. பணம் செலுத்தவேண்டிய இடத்தில் அந்த பண இயந்திரம் கொஞ்சம் தாறுமாறு செய்ய, கிடைத்த அவகாசத்தில் என்னால் அங்கே வந்த மற்றொரு காமிக்ஸ் விரும்பிக்கு ஒரு சிறு உதவி செய்ய முடிந்தது. அவர் கண்களில் தென்பட்ட உவகை அவர் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு நின்றிருந்த அவரது நான்கு வயது மகளின் உற்சாகத்துக்கு இணையாக இருந்தது.

        புத்தக கண்காட்சி என்பது பல லட்சக் கணக்கான மக்கள் வந்துபோகும் இடம் என்றாலும் இதில் ஒரு குறிப்பிட்ட வகையினர் தங்களை மற்றவர்களிடமிருந்து தனியே பிரித்து வைத்துப் பார்க்கும் ஒரு ஆணவத்தின்  மனித வெளிப்பாடாக எனக்கு தோன்றுவதுண்டு. ஏதோ  ஒரு ஐந்து நட்சத்திர உணவு விடுதிக்குள் இருப்பது  போன்ற அணுகுமுறையை அவர்களிடம் காணலாம். யாரும் யாருடனும் ஆத்மார்த்தமாக பேசிக்கொள்ள விருப்பம் கொள்ள மாட்டார்கள். "நான் ---- படிக்கிறேன். நீ வெறும்  --- படிக்கிறாய். உன்னை விட  நான் பெரிய ஆள்."  என்ற எண்ணம் பலரது முகத்தில் படிந்திருப்பதை நானே பலமுறை கண்டிருக்கிறேன். அங்கே யாருமே தங்களுக்குப் பிடித்ததை  மற்றவர்களுக்கு இதை படியுங்கள் என்று சிபாரிசு செய்வதை நான் அறிந்ததேயில்லை.  ஒருவிதமான மேல்தட்டு மனோபாவம் அவர்களின் முகத்தில் துவங்கி கைவிரல்கள் வரை பாய்வதைப்  பார்க்கலாம்.

   தங்களை பிறரிடமிருந்து தனிமைப்படுத்திக்கொள்ளும் வசதியை தந்தருளும் "மாபெரும்" இலக்கிய மாந்தர்களின் கதைகளை  விற்பனை செய்யும் கடைகளுக்கு மத்தியில் காமிக்ஸ் கடை ஒரு வினோத அழகாகத்  தெரிகிறது. அங்கே செயற்கையான பெருமிதங்களோ, அறிவு ஜீவித்தனமான அலட்டல்களோ, "என் லெவெலே  வேற" என்ற ஆணவத்தை குறியீடாக  உணர்த்தும் உடலசைவுகளோ, இன்னபிற பம்மாத்து பகட்டுகளோ இல்லாமல்  அந்த இடம் யதார்த்தமான மகிழ்ச்சியும், குழந்தைத்தனமான குதூகலமும், இயல்பான அன்னியோன்யமும்,  தொலைந்துபோன பால்யத்தின் வசீகரத்தை மறுபடியும் வசப்படுத்திக்கொண்ட சந்தோஷமும் ஒரு சேர இழையோடும் ஒரு மகிழ்ச்சித் தோட்டம் போல தோன்றுகிறது.

       நாமெல்லாம் ஒரே இனம் என்ற அந்த காமிக்ஸ் பிணைப்பு மட்டுமே அதை சாத்தியப்படுத்துகிறது.

         காமிக்ஸ் கதைகள் தொலைந்து போன நாட்களின் ஏகாந்த எச்சங்கள்.  அந்த நாட்களின் மகிழ்ச்சியின் மிச்சங்கள்.


       

                                   (ஜானி நீரோவின் காணாமல் போன கைதி )




           

Wednesday, 18 January 2017

ஒரு பண்பாட்டின் மிச்சம்.

   ஜல்லிக்கட்டு மிருக வதையா, வீர விளையாட்டா என்ற விவாதங்களைத் தாண்டி  யாரும் எதிர்பார்க்காத வண்ணம் ஒரு இளைஞர் போராட்டம் இன்று எழுந்து நிற்கிறது. இதன் போக்கு என்னவாக மாறும், எந்த இலக்கில் இது முற்றுப் பெறும் என்பது இப்போது சற்று புலப்படாமல் புகை போல தோன்றினாலும், ஒரு இனத்தின் அடையாளத்தின் மீது  அரசியலும் அந்நியர்களும் கொஞ்சம் விளையாடிப் பார்க்கலாம் என்று நினைத்தால் அவர்கள்  சில அதிர்ச்சியான உண்மைகளுக்கும் எதிர்வினைகளுக்கும்  தயாராகவேண்டியதுதான். 

       என்னைக் கேட்டார்கள் சிலர்; "நீ எந்தப் பக்கம்? ஜல்லிக்கட்டா அல்லது பீட்டாவா?"

       "எப்போதுமே ஒரே பக்கம்தான்". என்றேன் நான். 

     ஒரு பண்பாட்டின் மிச்சத்தை  காப்பாற்றியாக வேண்டும் என்ற எண்ணம் தோன்றும் யாருக்கும் நான் சொன்ன ஒரே பக்கம் என்ன என்பது புரியும். 



Sunday, 4 December 2016

எம் எஸ் விஸ்வநாதன் : வசீகரக் கலைஞன்



நீராறும் கடலுடுத்த நில மடந்தைக் கெழிலொழுகும் என்ற தமிழ்ப் பண் பள்ளியில் பாடியபோது அது  கவிஞர் மனோன்மணியம் சுந்தரம் பிள்ளையின் கவிதை என்ற தகவல் மட்டும்தான் தெரியும். அது ஒரு சம்பிரதாயமான பாடல் என்ற எண்ணம் அப்போது மேலோங்கியிருந்தது. அந்தப் பாடலின் மெட்டு, இசையமைப்பு போன்ற சங்கதிகளைப் பற்றி அலட்டிக்கொள்ளாத பருவத்தைக் கடந்து விட்ட  பல ஆண்டுகளுக்குப் பின்னர்தான் அறிய நேர்ந்தது  தமிழ்த் தாய் வாழ்த்து என்ற அந்த இசைப் பாடலின் பின்னே இருந்த ஆளுமை எம் எஸ் விஸ்வநாதன் என்ற உண்மை. மின்சார மகரந்தத் துகள் போல அது என் மனதில் ஒட்டிக்கொண்டது. அடுத்த முறை அந்தப் பாடலைக் கேட்க நேர்ந்தபோதும் அதற்குப் பிறகேயும் அந்த மகரந்தம் சில சிலிர்ப்பலைகளையும் சின்னச் சின்ன வியப்புகளையும் உருவாக்கியபடியே இருந்தது--- இன்னும் அது தொடர்கிறது.

ஒரு முறை அந்தப் பாடல் பாடப்பட பிறகு என் நண்பர்களோடு துவங்கிய விவாதத்தில் பாடலின் இசையமைப்பு எம் எஸ் வி என நான் சொல்ல, அதை நம்ப மறுத்து  என்னுடன் வாக்குவாதம் செய்தார்கள் நண்பர்கள் சிலர். நானும் மற்றொரு நண்பரொருவரும் மட்டுமே அந்தக் கூட்டத்தில் இந்த உண்மை அறிந்திருந்தோம். மற்றவர்களுக்கு எங்கள் தகவல் ஒரு பொருட்டாகவே இல்லை. "நீயா? விட்டா ஜனகன மன பாட்டுக்கே எம் எஸ் வி தான் இசையமைச்சார்னு சொல்லுவியே?" என்ற ஏளன ஏவுகணைகள் என் மீது போனஸாக பாய்ந்தன.

ஆனால் இது எனக்கு திகைப்பாக இல்லை.  ஒருவிதத்தில் இதை நான் எதிர்பார்த்திருந்தேன். விவாதம் செய்தவர்களில் பலர் எம் எஸ் விக்கு அடுத்த தலைமுறையைச் சேர்ந்தவர்கள் என்பது தவிர,  தங்கள் காலத்திற்கு முன்னாலிருந்த உலகம் குறித்த   கவலையோ அக்கறையோ இல்லாத அந்த அரைகுறை அறிவு அவர்களை அப்படித்தான் அவலட்சணமாகப் பேச வைக்கும் என்று  எனக்குத் தெரியும்.

இசையின் திசையில்  நகர்வதற்கும் அதன் ஆழங்களை நோக்கிச்  செல்வதற்கும்  அந்த இசையின் விதை நமக்குள் இருக்கவேண்டும் என்று தோன்றுகிறது. இல்லையெனில் காலை நாளிதழின் நான்காம் பக்கத்தை தாண்டிச் செல்வது போன்றதொரு சுவாரஸ்வமற்ற அணுகுமுறையே  சாத்தியப்படும். அதை வைத்துக்கொண்டு அரைவேக்காட்டுத்தனமாக வீண் விவாதம் செய்யலாமே ஒழிய தீவிர கருத்தாடல்களுக்கு அது போதாது.

நான் சந்தித்த பலர் இசை பற்றி பேசுவதுண்டு. அப்படி இல்லாவிட்டாலும் எப்படியாயினும் அவர்களை இசை குறித்த உரையாடலுக்குள் கொண்டுவந்துவிடுவேன். ஆனால் ஐந்து நிமிடங்களுக்கு  மேல் அவர்களிடம் என் உரையாடலுக்கான தேடல் தொலைந்துபோய்  என் ஆர்வம் இலை மேல் படிந்த நீர் போல வடிந்துவிடும். அவர்களின் இசையறிவும், இசைத் தேர்வும், ரசனையும் என்னை மிரட்சி கொள்ளவைக்கும். உடனே "இதப் பார்றா எதோ இவனுக்குத்தான் எல்லாம் தெரியுங்கறாப்பல .." என்று உங்கள் மனதில் கோபம் கலந்த சிந்தனை துளிர்ப்பதை உணர முடிகிறது.  ஆனால் "மூணு சரணத்துக்கும் தனித்தனியா இசை போட்டவர் இவர்தான்,", "ஒரே ராகத்தில அமைச்ச பாட்டு உலகத்திலேயே இது ஒன்னுதான்,"   ",இந்தப் பாட்டில ரெண்டே ரெண்டு இசைக்கருவிதான். பிச்சு பெடலெடுத்திருப்பாரு" போன்ற மட்டித்தனமான உயர் குறிகள் கொண்ட தனிமனித துதிகள் எனக்கு அலர்ஜி.  அவர்களிடம் நியாயம் எடுபடாது. மூன்று நிமிஷங்கள் தாண்டியதும் அவர்களுடனான  உரையாடல் ஒரு சிந்தனை வறட்சிக்கு என்னை இட்டுச்சென்றுவிடும். அத்தகைய பிளா பிளா பிளாக்களை நான் ஒரு பொருட்டாக எண்ணுவதில்லை. செஸ் விளையாட்டில் எதிரி நம்மை விட வலிமையற்றவனாக இருக்கும் பட்சத்தில் நமக்கு தோன்றும் அலுப்பு போன்றது இது.

இருந்தும் இவ்வாறான இசை குறித்த உரையாடலில்  என்னால் தவிர்க்க முடியாத ஒரு  இசைக்கலைஞன் உண்டு. அது   எம் எஸ் விஸ்வநாதன்.  நவீன இசை குறித்து ரஹ்மான்- சந்தோஷ் நாராயணன்-அனிரூத்-கே-அரோல் கரோலி என்று விவாதம் செய்ய நேரிட்டாலுமே   எம் எஸ் வி பெயரின்றி அந்த விவாதம் முழுமை பெறாது.  இசை என்றால் அங்கே எம் எஸ் வி பற்றிய சிறு குறிப்பு இல்லாமல் பேசிச் செல்வது நடைமுறையில் எனக்கு சாத்தியமில்லை. எத்தனை நவீன வண்ணங்கள்  பூசிக்கொண்டாலும், நாட்டுப்புற மோகம் கொண்டாலும், சாதி அரசியல் போர்த்திய இசை பார்வை கொண்டாலும் உங்களால் பழைய பாடல்கள் துணையின்றி விவாதத்தை தொடர முடியாது. ஏதோ ஓரிடத்தில் விவாதத்தின் கருப்பொருள் பழைமைக்கும் புதுமைக்கும் இடையே ஒரு மர்ம முடிச்சாக தொக்கி நிற்கிறது.

    என் பார்வையில் பாடல் என்பது ஒரு மெட்டின் மீது வரையப்பட்ட ஓவியம். மெட்டின்றி அமையாது பாடல் என்பது என் கட்சி. ஆனால் பாடல் என்ற பெயரில் இன்று எந்த இலக்குமின்றி மேலும் கீழும் ஓடும் தொனிகளில், ஆணா பெண்ணா அல்லது இரண்டுக்கும் மத்தியிலா என்று கேட்பவரைக்  குழப்பும் குரலில் எதோ கிறுக்கி வைத்த தமிழ்வரிகளை எந்தவித வளைவுகள் நெளிவுகள் இல்லாமல் மேற்கத்திய பாணியில் பேசிச்  செல்வதை இன்றைய தலைமுறையினர் கொண்டாடிவரும் வேளையில், கொஞ்சம் அறுபதுகளையும் எழுபதுகளையும் திரும்பிப் பார்த்தால்   எம்  எஸ் வி உருவாக்கிய  தனித்துவம் வாய்ந்த மெட்டுக்கள் அனாசயமாக  எழும்பி நிற்பதைக் காணலாம்.  மெட்டுக்கள் மூலமாகவே இசையாகவும், குரலாகவும் அவர் பாடல்கள் பெரிய சத்தங்களில்லாமல்  சரித்திரம் படைத்தன. கைதேர்ந்த ஒரு வசியக் கலைஞனைப் போல அவரால்  ஒரே பாடலுக்கு கண நேரத்தில் பலப்பல மெட்டுக்களை உருவாக்க முடிந்தது  என்பது ஒரு அசாதாரண இசை மேதமையின்  மொழி.

     காவியத் தமிழ் மட்டுமில்லாது, மக்கள் வழக்கில் இருக்கும் பேச்சுத் தமிழ் கூட அவர் மெட்டின் வசியத்தில் "முத்துக் குளிக்க வாரீயளா?" என காவியமானது.  "அடி என்னடி ராக்கம்மா பல்லாக்கு நெளிப்பு?" என்று சங்கீதமாக மாறியது.  அத்திக்காய் காய் காய் பாடல் கொடுத்த போதையில் எம் ஜி ஆர் சொன்ன, "எம் எஸ் வி கிட்ட ஒரு நியூஸ் பேப்பரைக்    குடுத்தாக்கூட அதுக்கும் அருமையா மெட்டு போட்டுருவான்" சற்றும் மிகையில்லாத நிஜம்.

      எழுபதுகளின் துவக்கத்திலிருந்து  என் மீது தெறித்த பல பாடல்களில் பெரும்பான்மையானவை எம் எஸ் வி படைத்த சங்கீத பெருமழையின் இசைச்சாரல்களே. ஒரு விதத்தில் எனக்கான இசையின் பாதை எம் எஸ் வியாலே அமைக்கப்பட்டது என்றே நினைக்கிறேன்.

   ஐந்தாவது படிக்கும் சிறுவனால் தங்கங்களே நாளைத் தலைவர்களே போன்ற பாடல்களைல்லாம் எவ்வாறு உவகையோடு ரசிக்க முடிந்தது? நெஞ்சத்தை அள்ளிக்கொஞ்சம் தா தா தா என்று முதலில் கேட்டபோது காதல் அறியா பருவத்தில் கூட நெஞ்சத்தில் கொஞ்சம் சிலிர்ப்பு உண்டானது ஏன்? வேறு ஒரு இசையமைப்பாளரை peer pressure பாதிப்பில் ரசித்துக்கொண்டிருந்த சமயங்களில் கூட, உதடுகளுக்குள் உறைந்துவிட்ட உண்மையை வெளியே சொல்லத் தயங்கி, திருட்டுத்தனமாக ரசித்த "வீடு வரை உறவு வீதி வரை மனைவி"  எதற்காக மனதுள் ஆர்ப்பரித்தது?  பழைய பாட்டா இருந்தாலும்  நல்லா இருக்கும் என்று "நினைப்பதெல்லாம் நடந்துவிட்டால் தெய்வம் ஏதுமில்லை." பாடலுக்கு எது என்னை  ஒரு சமரசத்துடன் சான்றிதழ் வழங்க வைத்தது?

 எம் எஸ் வி அமைத்த மெட்டுக்கள்  வியப்பின் விலாசங்கள்.  ஆச்சர்யமானவைகள்.  அவரது மெட்டுக்கள் மிக மிக நுட்பமான புரிதலின் எளிமையான மொழிபெயர்ப்பு. உண்மையில் அவை மிகப் பெரிய பாராட்டுதல்களுக்கும் புகழுரைகளுக்கும் தகுதியானவை.  பாடலின் பல்லவியைக் கூட அவரால் இரு வேறு  மெட்டுக்களால் அலங்கரிக்க முடிந்தது.  சரணங்களில் அகங்காரமில்லாமல் , ஆணவமின்றி ஆழமான நதியின் அமைதியாக அவருடைய இசை மேதமை வெளிப்பட்டது. ஒரே பாடலுக்கு பலவிதமான மெட்டுக்கள் சூடி அவர் தனது பாடல்களின் தரத்தை நிர்ணயித்தார்.  அவர் இசையின் கீற்றுகள் பாடலின் போக்கையும் பாடகர்களின் குரலையும், பாடப்படும் கவிதையும் மரியாதை செய்யும் விதத்தில் ஒதுங்கியே ஒலித்தன. எம் எஸ் வி யின் பாடல்கள் அனைத்துமே அவைகள் உருவான  மெட்டுக்களின் பலத்தில் உயர்ந்து நிற்பவை. ஆடம்பரமான வெளிப்பூச்சுகள் அவர் பாடல்களுக்கு அவசியமில்லை. உதாரணத்திற்கு ஒன்று எங்கள் ஜாதியே ஒன்று எங்கள் நீதியே  என்ற பாடல்.

His songs are like stars glowing from within.  Fact is, his tunes make them shine.

   அவர் இசையமைத்த பாடல்களை பட்டியலிட்டு இந்த உண்மைக்கு சிபாரிசு செய்வது அர்த்தமற்றது. அது மடத்தனம். பொன்னெழில் பூத்தது புதுவானில் போன்ற பாடல்களெல்லாம் வைர வரங்கள் என்றே கருத வேண்டியிருக்கிறது.    One of the most priceless tunes. 


   எம் எஸ் வி க்கு பின் வந்தவர்களுக்கு இருந்த ஒரு மகா பெரிய சிக்கல் இந்த மெட்டுக்கள்தான். அவர்களின் மேதமை இங்கேதான் பரிதாபமாக  வீழ்ந்தது. ஏனென்றால் அவர்களால் வெகு எளிதான, சம்பிரதாயமான, கொச்சையான, மிகச் சாதாரணமான மெட்டுக்களை மட்டுமே இயன்ற அளவில் கொண்டுவர முடிந்தது.  இந்தச் சிக்கலுக்கான ஒரே தீர்வு எம் எஸ் வி பாணியை முற்றிலும் சிதைப்பது. விளைவாக மெட்டுக்கள் மீதான பாடல் என்ற "பழைய" பார்முலா பின்னுக்குத் தள்ளப்பட்டு  அதீத இசை, அலங்காரமான வாத்திய ஓசைகள், கொச்சை சொற்கள் கொண்ட கவிதை என்ற  "புதிய" பாணி உருவானது.  நமது தமிழ்த் திரையிசை தளர்ந்தது அப்போதுதான்.   தானானா தானானா என்ற வறட்சியான மெட்டு ஒன்றில் இரண்டு சரணம் கொண்ட முழுப் பாடலையும் முடித்துவிடும் புதிய பாணியை வியாபாரம் செய்த  இசையமைப்பாளர்கள் மத்தியில் எம் எஸ் வி அரிதாகக் காணக் கிடைக்கும் ஒரு கறுப்பு முத்து.

   ஆனால் எம் எஸ் வி தான் வாழ்ந்த காலத்தில் தன் தகுதிக்கான அங்கீகாரமோ, பாராட்டுதல்களோ, புகழுரைகளோ கிடைக்கப் பெறாதவர். என் பார்வையில் இளையராஜா, ரஹ்மான், ஏன் சந்தோஷ் நாராயணன் போன்றோர் கூட அபிரிமிதமாக பாராட்டப்பட்டு விட்டார்கள். அவர்களை தலையில் தூக்கிவைத்துக் கொண்டாட ஒரு தலைமுறையே இருக்கிறது. பக்கம் பக்கமாக புகழுரைகள் எழுத நிறைய எழுத்தாளர்கள் இருக்கிறார்கள். ஆனால் இந்த "விபத்து" எம் எஸ் விஸ்வநாதனுக்கு நிகழவேயில்லை. இன்றைக்கு ஜெமோ எஸ்ரா மனுஷ்யபுத்திரன் போன்றவர்கள் இளையராஜா குறித்து புகழ் பாடுவது போல அன்றைய ஜெயகாந்தனோ, அசோகமித்திரனோ, ஏன் சுஜாதாவோ கூட எம் எஸ் வியின் இசை மேதமை குறித்து வெளிப்படையாகப் பேசாமல் தங்கள் பேனாக்களில் நிசப்தத்தை நிரப்பிக்கொண்டார்கள். இருந்தும் அவர்களுடைய எழுதப்படாத புகழுரைகள்   எம் எஸ் வியை ஒரு இழை அளவு கூட பாதிக்கவில்லை. எனக்குத் தோன்றுவதெல்லாம்  நமது அலட்சியப் போக்கு எவ்வாறு ஒரு மகா கலைஞனை மதிக்கத் தவறியது என்ற எண்ணம் மட்டுமே.

     உதாரணத்திற்கு வெண்ணிற ஆடை படத்தை ஆனந்த  விகடன் சற்று பாராட்டிவிட்டு, பாடல்கள் எதோ சுமார் என்று அப்போது விமர்சித்திருந்ததை ஒரு blog ஒன்றில் நான்கு வருடங்களுக்கு முன் படித்தபோது, கண்ணன் என்னும் மன்னன் பேரைச் சொல்லச் சொல்லவும், என்ன என்ன வார்த்தைகளோவும், அம்மம்மா காற்று வந்து ஆடை தொட்டு பாடலும் என் நினைவில் மிளிர்ந்தன. அந்த விமர்சனம்தான் குற்றவாளிக்கூண்டில் கூனிக் குறுகி நின்றது.

     எம் எஸ் விஸ்வநாதனின் இசை ஞானம் குறித்து அன்றைய அறிவு மேதை எழுத்தாளர்கள் மௌனம் காத்தது ஒருவேளை பிராமண எதிர்ப்பின் நீட்சியாக இருக்கலாம் என்று தோன்றுகிறது. திராவிட எழுச்சியில் உண்டான பிராமண எதிர்ப்பில் நாம் தூக்கியெறிந்த ஆவேசத்தில்  எம் எஸ் வியின் இசை ஞானம் குறித்த ஒரு நியாயமான பொதுப் பார்வை  காணாமல் போய்விட்டதாக நினைக்கிறேன். எவ்வாறு கர்நாடக சங்கீதம் ஒரு முத்திரை குத்தப்பட்டு ஓரங்கட்டப்பட்டதோ அதே போல.

   அங்கீகரிப்போ, பாராட்டோ, பட்டமோ, தனி மனித துதிகளோ , எம் எஸ் வி இது போன்ற பக்கவாத்தியங்கள் இல்லாமலே தனித்து ஆடிய கலைஞன். அவருடைய பேட்டிகளை காண நேரும்போது அவர் ஒரு ஜென் ஞானி போலவே காட்சியளிக்கிறார். பாராட்டோ நிராகரிப்போ அவரைத் தொட்டதில்லை.  அதே சமயத்தில் அவர் மற்றவர்களை பாராட்டத் தவறியதில்லை.

    இன்றைய தினத்திலிருந்து சற்றே கொஞ்சம் திரும்பிப் பார்க்கையில் நான் தமிழின் தங்க இசை காற்றில் பரவியிருந்த காலங்களைச் சேர்ந்தவன் என்ற பெருமையும்  ஒரு உயர்ந்த மேன்மையான இசையின் தாலாட்டில் வளர்ந்தவன் என்ற  உற்சாகக் களிப்பும் உண்டாகிறது. நான் எழுபதுகளைச் சேர்ந்தவன் என்ற எண்ணம் தற்போதைய சூழலில் எனக்கு ஒரு வரம் போலவே தோன்றுகிறது.

    முகம் பார்த்து, தொட்டுணர்ந்து பேசிக்கொள்ளக்கூடிய நண்பர்களும், எளிமையான பொழுதுபோக்கு உபகரணங்களும், காலை மாலைகளில் பள்ளிப் படிப்பு தாண்டி தனிப் பயிற்சி வகுப்புகள் செல்லாத எனக்கே எனக்கான தனிமை நேரங்களும், வீடே குதூகலமாகத் தோன்றச் செய்த சகோதர சகோதரி ரத்த உறவுகளின் பிணைப்புகளும், சின்னச் சின்னச் சண்டை சச்சரவுகளும், அதன் பின்னே மறைந்திருந்த  விலை மதிப்பில்லா சந்தோஷங்களும், மண்ணில் விழுந்து எழுந்து உடலில் புழுதியையும் உள்ளத்தில் புத்துணர்ச்சியையும் சூட்டிய விளையாட்டுகளும், அமெரிக்க ஆசைகள் இல்லாத ஏழைக் கனவுகளும்,.....

 பிறகு அந்த பெரிய கருப்பு வானொலியும், அது பிரசவித்த இசைப்பூக்களும்.....

  என் பால்யம் வண்ணத்துப் பூச்சியின் நிறங்கள் கொள்ள இவை மிக மிக ஆதாரமான காரணங்கள். . ஒவ்வொரு நிறத்தின் பின்னேயும் ஒரு ஆனந்தமான அனுபவம் அசைவற்று அமர்ந்திருக்கிறது. ஒரு இசைத் துளி அந்த அசைவற்ற எல்லாவற்றையும் ஒரே கனத்தில் உயிர்பெறச் செய்துவிடக் காத்திருக்கிறது.

     நான் ஆரம்பத்தில் குறிப்பிட்ட அந்த இசையின் வித்து என்னுள்ளில் கிளை பரப்பி படரத் தேவையான திரவத் துளிகளாக எம் எஸ் வி யின் இசை என்னுள் நிரம்பி வழிந்தது.  வழியில்  நான் பலரை ரசித்தாலும், பல சிறகுகளாக இசையின் இறக்கைகள் விரிந்தாலும்,  வியப்பு வியர்வைகளையும், திகைப்புத் தீயையும் என் மனதில் தோன்றச் செய்யும் அரிதான வெகு சிலரில் எம் எஸ் விஸ்வநாதன் ஒரு  ஆதாரமான, வசீகரக் கலைஞன்.
 







Thursday, 25 August 2016

இழந்தவர்களின் இசை

                                                   We carry in our hearts the true country
                                                          And that can not be stolen
                                                    We follow in the steps of our ancestry 
                                                          And that can not be broken


                                                 
     

                                      இழந்தவர்களின் இசை  



    தங்களது சொந்த மண்ணை இழந்தவர்களின்  வரலாறு உலகெங்கும் நீக்கமற நிறைந்துள்ளது. தங்கள் கண் முன்னே பறிபோன தங்களின் மண் குறித்து அந்த இனம் ஒரு பாடல் பாட நேர்ந்தால் அது எப்படியான இசையாக இருக்கும்? துக்கம்? கோபம்? வலி? வெறுப்பு?

     உழவர்களின் ரத்த வேதனையை  கேட்பவர்களின் உணர்வுகளில் ஊசி போல செலுத்திய ஜான் மெலன்கேம்ப்பின் ஸ்கேர்க்ரோ போன்ற மற்றொரு பாடல் குறித்தே இந்தப் பதிவு. இதைப்  பாடியது ஆஸ்திரேலிய ராக் இசைக் குழுவான  Midnight Oil. பாடலின் பெயர் Dead Heart.

   தங்கள் வசமிருந்த தங்கள் மண் அந்நியர்களின் வருகையால் எவ்வாறு தங்களிடமிருந்து அபகரித்துக்கொள்ளப்பட்டது என்ற ஆயிரம் ஆயிரம் ஆண்டுகளின் எரிமலைத் துக்கத்தையும், தாங்கள் இழந்த நிலத்தின் மீது விடாது கொள்ளும் எல்லையில்லா பெருமிதமும், மிகப் பழமையான மனித இனங்களில் ஒன்றாகக் கருதப்படும் ஆஸ்திரேலிய அபாரிஜினல் இனத்தின் தோற்றுப்போன கோபமும் ஒரு சேர வெளிப்படும் ஒரு இனத்தின் அடையாளமாகத்  தெறிக்கும்   பாடலே  டெட் ஹார்ட்.

    1986 ஆம் ஆண்டு வெளிவந்த டீசல் அண்ட் டஸ்ட் என்ற இசைத் தொகுப்பின் பிரதான பாடலாகிய படுக்கைகள் எரிகின்றன (Beds are burning) என்ற பாடல் உண்டாக்கிய அதிர்வலைகள் ரிக்டர் அளவில் எட்டுக்கும் மேலே இருந்தாலும், அதே தொகுப்பில் இருக்கும் இறந்த இதயம் (Dead Heart)  என்ற இந்தப் பாடல் கேட்பவரை நிலைகுலையைச் செய்துவிடும் வலிமை கொண்டது.

      டெட் ஹார்ட் என்ற இந்தப் பாடல் கால ஓட்டத்தில் கரைந்து விடும், கணங்கள் தாண்டியதும் காணாது போய்விடும் ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்திற்கான இசை கிடையாது.  இது ஒரு மன ஆழத்தின் வெளிப்பாடு. நாற்பதாயிரம்  ஆண்டுகளின் எரிமலைக் குமுறல். தனது நிலத்தை அந்நியர்களின் படையெடுப்பில் தொலைத்துவிட்ட ஒரு மண்ணின் மைந்தனின் ஆன்மாவில் புதைந்திருக்கும்  ஆயிரம் ஆயிரம் ஆண்டுகளான  ஆக்ரோஷம்.

   ஆனால் இந்த மகா கோபம் மட்டுமே பாடலின் நிறம் கிடையாது. பாடலுக்குள் பெருமை, சுய கர்வம், வீரம், தன்மானம், போர் மனப்பான்மை, என பல குறியீடுகள் வார்த்தைகளுக்குள்ளிருந்து மின்னல் போல வெளிப்பட்டு நம்மை திணறச் செய்கின்றன.

   குறிப்பாக  " We carry in our hears the true country"என்ற கோரஸில் இருக்கும் மந்திரத் துகள்கள் கேட்டவுடனே மனதில் ஈரக்காற்று போல ஒட்டிக்கொள்கின்றன. அடுத்த முறை அந்தக் கோரஸ் ஒலிக்கும்போது ஒரு அனிச்சை செயல் போல நாமும் அதோடு இணைந்து அந்த அபாரமான கவிதை வரிகளை முணுமுணுக்கத் துவங்கி விடுகிறோம். ஒரு இனத்தின்   பண்பாட்டு வேர்கள், கலாச்சார கர்வம் இந்தப் பாடலில் எத்தனை அழகாக வெளிப்படுகிறது என்று கேட்டுப்பாருங்கள்.


   தங்கள் நிலத்தை துண்டாட வந்திருக்கும் வெள்ளையர்களோடு  அபாரிஜினல் மக்கள் நடத்திய  யுத்தத்தின்  வீரமும் வலிமையையும்  அபார துணிச்சலும்    We don't need protection, We don't need your hand என்று பீட்டர் கரெட் பாடும் தொனியில் நமக்கு காட்சிகளாகத் தெரிகின்றன.  என்ன ஒரு மகத்தான கர்வம்!

     மிக முரணாக  இதைப்  பாடியது ஒரு ஆஸ்திரேலிய ஆபாரிஜினல் பாடகன் கிடையாது. ஆஸ்திரேலியாவில் வந்தேறிகளாக வந்திறங்கிய ஐரோப்பிய வம்சாவழியில் வந்த ஒரு வெள்ளைத் தோல் பாடகனான பீட்டர் கரெட். (Peter Garrett). எந்தவிதமான வியாபார வெற்றிகளுக்காகவோ, புகழ் என்ற போதையான பீடத்துக்காகவோ பீட்டர் கரெடின் குரல் இத்தனை வலிமையாக ஒலிக்கவில்லை.  உண்மையில் பீட்டர் கரெட் ஆஸ்திரேலிய ஆபாரிஜினல் மக்களின் உரிமைகளுக்காக தொடர்ந்து தனது இசையின் மூலம் போராடி வந்த ஒரு போராளிப் பாடகன். ஆஸ்திரேலிய அரசியலில் தன்னைக் கரைத்துக்கொண்டு   மண்ணின் மைந்தர்களான அபாரிஜினல் இனத்துக்காக விடாது போராடும் ஒரு இசைப் போராளி.

   1989ஆம் வருடத்தில் மெட்றாஸ் எம் சி சியில் படித்துக்கொண்டிருந்த சமயத்தில் ஒரு விடுமுறையில் வீடு சென்ற கணத்தில் இந்த கசெட்டைக் கண்டேன். கண்டதும் கேட்டேன். முதல் பாடலாக ஒலித்தது Beds Are Burning. அது ஒரு இசையதிர்வு. மிட்நைட் ஆயில் குழுவின் மிகச் சிறந்த இசைத் தொகுப்புகளில் ஒன்றான டீசல் அண்ட் டஸ்ட் என்ற அந்தத் தொகுப்பின் ஆறாவது பாடலான டெட் ஹார்ட் கேள்விகளுக்கப்பாற்பட்ட, விவாதங்களைத் தாண்டிய மிக மகத்தான கானம்.

      அதுவரை ராக் இசை என்றால் அதில் கண்டிப்பாக ஒரு தனியான  கிடார் ஆலாபனை இருக்கவேண்டும் என்ற எண்ணத்தில் வளர்ந்துவந்திருந்தேன்.

Highway Star (Deep Purple), 
Still Loving You (Scorpion), 
Comfortably Numb (Pink Floyd), 
Prime Time (Alan Parsons Project), 
Goodbye Stranger (Supertramp), 
Sultans Of Swing (Dire Straits), 
Stairway To Heaven (Led Zep) 

   போன்ற ராக் இசையின் ஆதாரத் தூண்கள் கற்பித்த சிந்தனை அது. வெறுமனே இரண்டு வினாடிகள் லீட் கிடார் இசைத்துவிட்டு பாடலுக்குள் புகுந்துகொள்ளும் இசைக்குழுக்களை நான் ஏளனத்துடன் எட்டியே வைத்திருந்தேன்.

     ஆனால் வியப்பான வகையில் டெட் ஹார்ட் என்ற இந்தப் பாடலில் ராக் இசைக்கே உரித்தான வீறிடும் லீட் கிடார் எங்கும் கிடையாது. பாடல் முழுவதும் ஒரே தாளம் ஒரே சீரான வேகத்தில் செல்ல, வார்த்தைகளை விழுங்காத கிடார் இசை முதல் முறையாக என்னை ஆச்சர்யப்படுத்தியது.

   பாடல் இப்படி ஆரம்பிக்கிறது.

  We don't serve your country, Don't serve your king,
   Know your custom, Don't speak your tongue,
   White man came took every one.

   பாடலில் தெறிக்கும் கோபம் கேட்கும் நமக்குள்ளும் தோன்றும் விந்தையை உணர மட்டுமே முடியும். உலகில் எங்கெல்லாம் வெள்ளையர்களால் அடிமைப்பட்டவர்களின் சுவாசம் மீதமிருக்கிறதோ அங்கு இந்தப் பாடல் கண்டிப்பாக  நூற்றாண்டுகள் கடந்த ஒரு கோபத்தை உருவாக்கும்.

   White man listen to the songs we sing,
   White man came took everything

என்ற வரிகளுக்குப் பிறகு வருவது  ஒரு  அபாரமான எபிக் கோரஸ்.

     We carry in our hearts the true country
           And that can not be stolen
    We follow in the steps of our ancestry 
          And that can not be broken                                             

  இரண்டாவது முறை இதே கோரஸ் பாடப் படும்போது நம்மால் அதை வெறுமனே கேட்டுக்கொண்டிருக்க இயலாமல் பாட ஆரம்பித்துவிடுகிறோம். இந்தப் பாடலின் ஆன்மா அங்கேதான் அமிழ்ந்திருக்கிறது.  கேட்டதும் சட்டென நம்மை அது ஆட்கொண்டுவிடுகிறது.  அடுத்து நிகழ்வது இதுதான்; அடிமைப் பட்டவனின் கோபத்தை அங்கே நாம் பீட்டர் கரெட்டுடன் பிரதி எடுக்கிறோம். அளவிடமுடியாத கோபம் ஒன்றே இதன் முத்திரை. வெறுப்பல்ல. பாடகனின் இந்த உணர்ச்சித் தேர்வு ஒரு மிகுந்த பாராட்டுதலுக்குட்பட்டது.
 
   ஆஸ்திரேலிய மண்ணின் மைந்தர்கள் என்றழைக்கப்படும் அபாரிஜினல் மக்கள்  வந்தேறிகளான வெள்ளையர்களிடம்  எவ்வாறு தங்கள் சுதந்திர பூமியை இழந்தார்கள் என்பது குறித்த விழிப்புணர்வை பிரமாண்டமான அளவில் வெளியே தெரியச் செய்த பல அசைவுகளில்  மிட்நைட் ஆயில் இசைக் குழுவிற்கு மகத்தான பங்கு இருக்கிறது. இந்தக் குழுவின்  குரல் மிகுந்த வீரியம் கொண்டதாக இருந்தது. அவர்கள் வெறுமனே  காதல், ஆண்-பெண் நட்பு, புணர்வு  உணர்ச்சிகள், முதல் முத்தம் போன்ற எளிமையான கருக்களை என்றுமே பாட விரும்பியதில்லை.. அவர்களது பார்வை மிகத் தீர்க்கமான சங்கதிகளின் மீதே இருந்தது.

  சுரங்கத் தொழிலாளர்களின் கண்ணீர் துளிகள், மேற்கத்திய நாடுகளின் முகமூடி அணிந்த அமைதிப் புறாக்கள், பனிப் போரின் அவலங்கள், துப்பாக்கி ரவைகள் கொண்டு ஏகாதிபத்திய நாடுகள் எழுதும் மரணக் கவிதைகள், முதலாளித்துவத்தின் கொடூர முகங்கள் , காலனி ஆதிக்கதின் காட்டுமிராண்டித்தனங்கள் என்று அவர்களின் பாடல்கள் தொட்டுக்கொள்ளும் கருக்கள் மிக வியப்பானவைகள், மிக மிக சிக்கலானவைகள்.

   உலகப் புகழ்பெற்ற பீட்டில்ஸ் இசைக் குழு போன்று லவ் மீ டு, ப்ளீஸ் ப்ளீஸ் மீ  என சுலபமாகப் பாடிவிட்டு டாலர் டாலர்களாக கல்லா கட்டி, வித விதமாக கேமெரா முன் நின்று போஸ் கொடுத்து, மட்டித்தனமாகச் சிரித்து, பத்திரிகை அட்டைகளில் கலர் கலராக விளம்பரம் செய்யப்பட்டு, "நாங்கள் ஏசுவை விட புகழ் பெற்றுவிட்டோம்" என்று உளறிக்கொட்டி, மீடியாக்களால் புனைவாக உருவாக்கப்பட்ட புகழ் புழுதியில் சிக்கிக்கொள்ளும் வியாபார விபத்தில் மற்ற இசைக்குழுக்கள் காண்பிக்கும் அக்கறையில் ஒரு சிறிய அளவேனும் மிட்நைட் ஆயில் காண்பித்திருந்தால் அவர்களின் பெயர் பலருக்குத் தெரிந்திருக்கும். பீட்டில்ஸ் முதல் ஜஸ்டின் பீபர் வரை  பல ஆங்கில இசைக்குழுக்கள்  இந்த  அருவருப்பான, தகுதியற்ற  விளம்பர வெற்றி பெற்றவைதான்.

      இறக்கை விரித்து பறப்பதெல்லாம் பறவையானாலும், அவற்றில் பல  வெறும் காகங்களாய் கரைந்து போய்விடுகின்றன. சில மட்டுமே கழுகுகளாக உயரப் பறக்கின்றன.

 DEAD HEART by MIDNIGHT OIL (FROM THE 1986 ALBUM "DIESEL AND DUST")


We don't serve your country
Don't serve your king
Know your custom don't speak your tongue
White man came took everyone

We don't serve your country
Don't serve your king
White man listen to the songs we sing
White man came took everything

We carry in our hearts the true country
And that cannot be stolen
We follow in the steps of our ancestry
And that cannot be broken

We don't serve your country
Don't serve your king
Know your custom don't speak your tongue
White man came took everyone

We don't need protection
Don't need your hand
Keep your promise on where we stand
We will listen we'll understand

We carry in our hearts the true country
And that cannot be stolen
We follow in the steps of our ancestry
And that cannot be broken

We carry in our hearts the true country
And that cannot be stolen
We follow in the steps of our ancestry
And that cannot be broken

Mining companies, pastoral companies
Uranium companies
Collected companies
Got more right than people
Got more say than people
Forty thousand years can make a difference to the state
of things
The dead heart lives here


   









Saturday, 9 July 2016

ரத்த நிலம்.


    

    Scarecrow என்ற ஆங்கில வார்த்தையை நான் அறிந்துகொண்டது John Mellencamp என்ற அமெரிக்க folk-rock பாடகனின் 'Rain On The Scarecrow' என்ற பாடலை  முதலில் கேட்ட சமயத்தில்தான்.  இது 1985 இல் வெளிவந்த Scarecrow என்ற இசைத் தொகுப்பின் தலைப்புப் பாடல். ஸ்கேர்க்ரோ என்ற ஆங்கில வார்த்தைக்கான தமிழ்ச் சொல் பல உண்டு. பொதுவாக  இதை சோளக்காட்டு  பொம்மை அல்லது சோளக்கொள்ள பொம்மை என்றும் குறிப்பிடுவார்கள். காக்கா விரட்டி என்பது  ஸ்கேர்க்ரோவின் துல்லியத்  தமிழ் மொழிபெயர்ப்பாகத் தோன்றுகிறது.

      வயல் வெளிகளில் பழைய நைந்து போன சட்டை பேண்ட் அணிந்துகொண்டு கைகளை விரித்தபடி தொங்கிக்கொண்டிருக்கும் வைக்கோல் வைத்துத் தைக்கப்பட்ட, மனித சாயல் கொண்ட இந்தத்  திகில் உருவம் காகங்களை விட மனிதர்களைத்தான் அதிகம் பயப்படுத்தும்.  இந்த வைக்கோல் உருவத்தை வைத்துக்கொண்டு ஹாலிவுட் நிறைய பயங்கரப் படங்களை உருவாக்கியிருக்கிறது.

    இந்தப் பதிவு அவ்வகையான ஹாலிவுட் படங்கள் பற்றியதல்ல. ஸ்கேர்க்ரோவை வைத்து மனதை தைக்கும் ஒரு பாடலைக் குறித்த ஒரு பார்வை. அது மெலன்கேம்பின் மிகச் சிறந்த பாடல்களில் ஒன்றென கருதப்படும் ரெய்ன் ஆன் தி ஸ்கேர்க்ரோ.  மிரட்சி தரக்கூடிய இந்த உருவத்தை கருப்பொருளாகக் கொண்டு ஒரு அசாதாரண, அர்த்தம் பொதிந்த ஒரு பாடலைப் படைக்க மெலன்கேம்பின் மனதில் அதே அசாதாரணமான கோபமும், அதீத வலியும், அமிழ்ந்திருக்க வேண்டும்.

   இப்போது நினைத்துப் பார்க்கையில்  ஸ்கேர்க்ரோ என்ற வார்த்தையில் ஏதோ ஒரு வசியம் இருந்தது என தெரிகிறது. அது என்னை ஈர்த்தது.  இன்னும் கொஞ்சம் ஆழமாக யோசித்துப் பார்த்தால் அந்த வார்த்தையை  விட அந்தப் பாடலில் இருந்த வெட்டும் தாளமும், நீண்டு செல்லும் கிடார் இசையுமே என்னை அதிகமாக  ஈர்த்தது.  ஆவேசமாக அதிரும் இசை என்பதைத் தாண்டி மூடிய கதவுகளை அடித்துத் திறக்கும் சூறாவளி போல  நெஞ்சுக்குள் தடாலடியாக புகுந்து  கேட்டவுடன் ஒரே வீச்சில் என்னைச் சாய்த்துவிட்ட ஒரு புயல் பாடல்.

   நிலத்தில் நட்டப்பட்டிருக்கும் கம்பிவேலியைப் பற்றிக்கொண்டு ஒரு மனிதன் (Mellencamp) துயில் கொண்டிருக்கும் கனத்த துயரத்துடன்  தன் வயல்வெளியைப் பார்த்தவாறு நின்றுகொண்டிருக்கும் படம் என்னைக் கவர்ந்தது. கருப்பு வெள்ளைத் திரைப்படங்கள் போன்று அது ஒரு கிளாஸிக் போஸ்டர். வணிக சமரசங்களுக்கு உடன்படாத, அந்த இசைத்தொகுப்பின் ஆன்மாவை குறிப்பால் உணர்த்தும் ஆழமான அர்த்தம் சொல்லும் படம் அது.


     

     திருச்சியிலிருந்த ஒரு இசையகத்தில் கசெட் டு கசெட் முறையில் பதிவு செய்திருந்த பதிமூன்று பாடல்களில் ஒன்றாக இது இருந்தது. பி சைட் எனப்படும் கசெட்டின் இரண்டாம் பக்கத்தில் நான்காவதாக இது பதியப்பட்டிருந்தது. இது இத்தனை தெளிவாக என் நினைவிலிருப்பதற்கு இன்னொரு  காரணம் இருக்கிறது.  The Police என்ற பிரிட்டிஷ் இசைக் குழுவின் பிரதான பாடகரான Sting பாடிய Russians என்ற இசைக் கருவிகள் இல்லாத மிக மெதுவான (அப்போது அலுப்பான) பாடல் முடிந்ததும் அடுத்து ஒரு மகா வெடிப்பு போல துடித்துக் கொண்டு கிளம்பும் கிடாரும், திமிரும் டிரம்ஸ் இசையும் ஒரு சினிமா நாயகனின் அறிமுகக் காட்சி போன்று அதிரடியாக என் மனதில் பசுமையாக தங்கிவிட்டது. இன்றும் ரஷ்யன்ஸ் பாடல் கேட்டால் அந்தப் பாடலின் இறுதியில் scarecrow வின் திடீர்த் தாளம்  அனிச்சையாக மனதுக்குள் ஒலிக்கும்.

     பாடல் எதைப் பற்றியது என்ற சிந்தனைக்கு என் வயது தயாராகவில்லை. கேட்டவுடனே இது சாதாரண காதல் பாடல் அல்ல என்பது மட்டும் தெரிந்தது.  பாடகனின் குரலும் அவன் பாடும் பாணியும், இசையும் எனக்குப் போதுமானதாக இருந்தது. பின்னாட்களில் ஆங்கிலப் பாடல் வரிகள் கொண்ட லிரிக்ஸ் புத்தகங்கள் ஒன்றில் இதன் வரிகள் படிக்கக் கிடைத்தாலும், பெரிதாக ஈர்க்கவில்லை.-- அதாவது அப்போது. ஏதோ ஒரு அமெரிக்க ஏழை உழவன்  தனது காய்ந்து போன வெற்று நிலத்தைக் குறித்து வேதனையுடன் பாடும் பாடல் என்ற ஒற்றைக் கோடு மட்டும் இதைக் கேட்கும் கணங்களில் தோன்றுவதோடு சரி.   வார்த்தைகளுக்குள்  அதிகம் உள்ளே சென்று ஆராய்ந்ததில்லை.

   ஆனால் நம்  உழவர்களின் தற்போதைய தொடர் தற்கொலை, உழவுத் தொழில் நமது நாட்டில் அரிதாகிக் கொண்டுவரும் ஆபத்தான சூழ்நிலை, விளை நிலங்கள் விலை போய் கட்டிடங்கள் அங்கே எழும்பும் கான்கிரீட் காடுகளின் உருவாக்கம், பண முதலைகளின் அரசியல் ஆடு புலி ஆட்டத்தில் தொடர்ந்து காணாமல் போகும் விவசாய நிலங்கள், இதன் பின்னணியில் இயங்கும்  உயர்மட்ட நயவஞ்சக காய் நகர்த்தல்கள், மோசடி சத்தியங்கள் என்று பல உண்மைகள் மனதை ஆக்கிரமிக்கும் இப்போதைய நிலையில் இந்தப் பாடலைக் கேட்கும் போது  இந்தப் பாடலின் ஆன்மாவை என்னால் தொடமுடிகிறது.

   வர்த்தகமயமான தொழில் நுட்பத்தின் கோபுரமான முதல் உலக தேசமோ,, சிகப்பு பூசிக்கொண்ட இரண்டாம் உலக தேசமோ, அல்லது நாள் தோறும் வாழ்க்கையை பணயம் வைத்துப் பிழைக்கும் மூன்றாம் உலக தேசமோ எந்த நாடாக இருந்தாலும் அங்கிருக்கும் உழவர்களின் நிலையும், அவர்கள் வாழ்க்கையும் பலவிதமான கடுமையான வன்முறையின் இடையே சிக்கித் திணறி, வலி ஒன்றை மட்டுமே சுவைக்கும் யதார்த்தம்  என்பதை உணர முடிகிறது.  அதை உணரும் தருணம் இந்தப் பாடலின் எங்கோ ஒளிந்திருப்பதை நாம் அறியும்பொழுது ஒரு துளி மின்சார ரத்தம்  நம் நெஞ்சத்தில் துளிர்க்கிறது. அத்தனை ஆவேசம், அத்தனைக்  கோபம், அத்தனை  வலி, அத்தனைக்  கண்ணீர்!

  இந்தப் பாடலின் பரிமாணம் வெறுமனே டிரம்ஸ்,கிடார் என்ற ஆங்கில இசையின் இன்னொரு பாடல் என்கிற வகையில் முடிந்துவிடுவதில்லை. "இப்போது  என் பிளே லிஸ்ட்டில் இருக்கும் பாடல்" போன்ற அபத்தமான வாரந்திரத் தேர்வுக்கான பாடல் இல்லை. பஸ் அல்லது ரயில் நிலையங்களில்  காத்திருக்கும் வேளையில் "சும்மா ஒரு டைம்பாஸ்" என்று காதில் வெள்ளை பட்டன் அணிந்துகொண்டு தலையை ஆட்டிக்கொண்டு ஒரு மூன்று நிமிடங்கள் ரசித்துவிட்டுப் போகும் பாடலும்  அல்ல.   ஆங்கில இசை என்றால் வெறும் இரைச்சல் என்று போதிக்கும் சில இசை  யோகிகளின் இருளடைந்த இசை "ஞானத்தை" உடைத்து நொறுக்கும் இரும்புப் புயல் இது.

   ஒரே பாடலில் மேலன்கேம்ப் நான்கு தலைமுறைகளை நமக்கு அறிமுகம் செய்கிறான். தாத்தா முதல் பேரன் வரையான  நான்கு தலைமுறைக்கும், பாடகனின்  நிலத்திற்குமான ஆத்மார்த்தமான உறவை நம்மால் உணரமுடிகிறது.  தன் தாத்தாவின் நிலம் எப்படி தந்தையின் காலத்தில் பயிர்களால் நிரம்பியிருந்தது என்று ஒரு வரியில் உணர்த்திவிட்டு, பயிர்கள் படர்ந்திருந்த தனது விளை நிலம் தன் காலத்தில் வெறும் காய்ந்த பூமியாக இருப்பதை துயரத்துடன் இசைத்துவிட்டு, ஒரு காலத்தில் பசுமையாக இருந்த அந்த நிலத்தின் நினைவுகளை மட்டும் தனது மகனுக்கு பரிசளிக்கிறான்.

     பல குறியீடுகள் பாடலில் விதைக்கப்பட்டிருக்கின்றன. Scarecrow on the wooden cross, black bird in the barn என்ற ஆரம்ப வரிகள்  தான் இழந்த நிலம் ஒரு உழவனுக்கு ஏசுவுக்கு நிகழ்ந்த கொடூர மரணம் போன்றது என்ற குறிப்பை (மரச் சிலுவையில்  தொங்கும் வைக்கோல் பொம்மை) உணர்த்துகிறது. Rain on the Scarecrow மழையில் நனையும் அந்த வைக்கோல் பொம்மையின் மரணத்தைச்  சொல்கிறது. களஞ்சியத்தில் இருக்கும் ஒரு கரும் பறவை ஒரு அபசகுணமாக பொதுவாகப் பார்க்கப்படுகிறது. (இது தேசத்திற்கு தேசம் மாறுபடலாம்)

      Four Hundred empty acres that used to be my farm என்ற இரண்டாவது வரியில் தன்னுடைய பாரம்பரிய நிலத்தின் இழப்பை சட்டெனெ போகிற போக்கில் கோடிட்டு காட்டிவிட்டு, அங்கே வளர்ந்த பயிர்கள் போல தான் வளர்ந்ததை உணர்த்துகிறான் தொடர்ந்து. அதில் பின்னே வெடிக்கக் காத்திருக்கும் ஆவேச உணர்ச்சிகளின்  ஆரம்பங்கள் அமைதியாகத் தவழும்   அழகை நீங்கள் மீண்டும் மீண்டும் இந்தப் பாடலைக் கேட்டால் மட்டுமே உணர்ந்துகொள்ள முடியும்.  

    I grew up like my daddy did and my grandpa cleared this land 
  When I was five I walked this fence while my grandpa held my hand என்ற வரிகளில் தங்களின் பாரம்பரிய நிலம் அவர்களுக்கு எத்தனை நெருக்கமாக இருந்தது என்ற காட்சி கேட்பவருக்குள் விரிகிறது.  ஒரு சிறுவன் தனது தாத்தாவின் கரத்தைப் பற்றிக்கொண்டு நடந்துசெல்லும் அந்தக் காட்சியை மங்கலாக, வெகு தூரத்தில் என்னைவிட்டு அகன்று செல்வதை போல என்னால்  காண முடிகிறது. 

   கோரஸில் வரும் Rain on the scarecrow blood on the plow  என்ற வேதனையாகட்டும், This land fed a nation this land made me proud என்ற  இழந்துவிட்ட பெருமிதமாகட்டும், And son, I'm just sorry there's no legacy for you now என்ற விரக்தியாகட்டும் ஜான் மெலன்கேம்ப்பின் குரல் ஒரு  தீண்டும் தீயாக சுடுகின்றது. அடுத்த சரணத்தில் அந்தத் தீ  தனக்குத் தேவையான ஆக்சிஜனை அதன் இசையிலிருந்து தொடர்ந்து பெற்றுக்கொண்டே இன்னும் வேகமாக ஆக்ரோஷமாக எரிகிறது .

  The crops we grew last summer weren't enough to pay the loans என இயற்கையின் சூழ்ச்சியையும்,  Couldn't buy the seed to plant this spring and farmers' bank foreclosed என்று சுயநல அரசியலின்  நயவஞ்சக நாடகத்தின் பிரமாண்டமான பிம்பத்தின் முன்னே தான் வலுவிழந்து வீழ்ந்ததையும் நெருப்பாகப்  பாடுகிறான்.

     நிலத்தை ஏலம் எடுக்கவந்த நண்பனும், அவனுடைய சுயமுறையீடும், வெளியே ஊஞ்சலில் அமர்ந்துகொண்டு கைகளில் பைபிளோடு "கடவுளே என்னை சுதந்திர தேசத்திற்கு எடுத்துச் செல்லும்" என பிரார்த்திக்கும் பாடகனின் பாட்டியும் நிலத்தில் நாற்றுகளோடு பிடுங்கி எறியப்பட்ட மனித நட்புகளுக்கும்,  சிதைந்து போன மனித நம்பிக்கைகளுக்குமான குறியீடுகள்.

    இறுதி சரணத்தில் வரும் 97 சிலுவைகள் ஒரு சர்காஸ்டிக் குறியீடு.  மனித உயிர்களின் மையமான உணவின் பிம்பமான பயிர்கள் நடப்படும் நிலத்தில் 97 சிலுவைகள் நடப்பட்டிருப்பது மரணத்தை விதைக்கும் அரசியலின் கோர முகத்தைக் காட்டுகிறது. பயிர்கள் இல்லாத நிலத்தில் சிலுவைகளின் தோற்றம் பாடகனின் நெஞ்சத்தில் விதைக்கும் மரண விதைகள் அவனை அந்த நிலத்தில் காவல் இருந்தாலும்  கையறு நிலையில் இருந்த வைக்கோல் பொம்மை போல உணர வைக்கின்றது.  அவன் பாடுகிறான்:"And some nights I feel like dying like that scarecrow in the rain."     மகத்தான வரிகள்.  அதை அவன் பாடும் தொனி நம்மை உறையச் செய்கிறது.

   பாடலின் இசை நெஞ்சில் ஈரமான கண்ணாடித் துண்டுகளை விதைக்கிறது. ஆங்கில ராக் இசைக்கே உரித்தான அலறும் கிடார் இசை இங்கில்லை. இங்கே ஒலிக்கும் கிடாரின் இசை  தேவாலயத்தில் கேட்கும் நீளமான மணியோசை போன்றது.  இந்தப் பாடலில் மெலன்கேம்ப்பின் கிடார் இசை நிறைய கண்ணீர்த் துளிகளால் உருவானது. அது வெறும் வாத்திய ஓசையாக மட்டும் இந்தப் பாடலில் ஒலிக்காமல், மனதுக்குள் கதறி அழும் ஒரு கையாலாகாத அப்பாவி உழவனின் ரத்தச் சிதறலாக வெடிக்கிறது.

   பாடலின் துவக்கத்தில் ஒலிக்கும் அந்த கிடாரின் நீள் ஓசை அதோடு ஒட்டிவரும் தாளம் சட சடவென்று  வேகம் பிடித்து பின்னர் ஒரு explosion போல வெடித்ததும் கிடார் வேறு மொழி பேசுகிறது.

      ஆங்கில ராக் இசையின் தாளம் (ட்ரம்ஸ்) அலாதியானது.  அமைதியாக, அதிரடியாக, ஆக்ரோஷமாக,, சில சமயங்களில் அதிர்ச்சியூட்டும்படியாக  அது பல விதமாக வெளிப்படும். இந்தப் பாடலின் டிரம்ஸ் மிகக் கூர்மையான  மெட்டாலிக் ஓசையுடன் தெறித்து ஒலிக்கும்.  இது போன்றதொரு டிரம்ஸ் வெகு அரிதானது.  இதுவரை நான் இதே போன்ற டிரம்ஸ் இசையை கேட்டதில்லை. பாடலின் துயரமான கருவின் வடிவை சிதைக்காமல் இன்னும் பிரமாண்டமாகக் காட்டும் மந்திரத்தைச் செய்கிறது அந்த டிரம்ஸ் இசை.

   அதிலும் குறிப்பாக பாடலின் இறுதியில் பாடகன், "சில இரவுகளில் நான் சாவதைப் போல உணர்கிறேன், அந்த வைக்கோல் பொம்மை மழையில் இறந்ததைப்  போல" என்று தன் குரலை உச்ச ஸ்தாயிக்கு கொண்டு செல்லும் போது கேட்கும் ரசிகனுக்குள்ளும் ஏதோ ஒன்று  சட்டென்று உடைகிறது.

  அதன் பின்னர் தெறித்து ஒலிக்கும் டிரம்ஸ் ஓசையின் ஒவ்வொரு தாளமும் தனக்கு நேர்ந்த அநீதியின் மீது வெடிக்கும் ஆங்கார ஓசையாகவே வெளிப்படுகிறது. உலகிலுள்ள ஒவ்வொரு உழவனின் கண்ணீர்த் துளியும் இந்தப் பாடலில் இசையாக, வரியாக, குரலாக பரிணாமம் அடைகிறது.

    


Rain On The Scarecrow



Scarecrow on a wooden cross blackbird in the barn 
Four hundred empty acres that used to be my farm 
I grew up like my daddy did my grandpa cleared this land 
When I was five I walked the fence while grandpa held my hand

[Chorus]
Rain on the scarecrow blood on the plow 
This land fed a nation this land made me proud 
And son I'm just sorry there's no legacy for you now 
Rain on the scarecrow blood on the plow 
Rain on the scarecrow blood on the plow

The crops we grew last summer weren't enough to pay the loans 
Couldn't buy the seed to plant this spring and the farmers bank foreclosed 
Called my old friend schepman up to auction off the land 
He said john its just my job and I hope you understand 
Hey calling it your job ol' hoss sure don't make it right 
But if you want me to Ill say a prayer for your soul tonight 
And grandmas on the front porch swing with a 
Bible in her hand Sometimes I hear her singing take me to the promised land 
When you take away a mans dignity he cant work his fields and cows

There'll be blood on the scarecrow blood on the plow 
Blood on the scarecrow blood on the plow

Well there's ninety-seven crosses planted in the courthouse yard 
Ninety-seven families who lost ninety-seven farms 
I think about my grandpa and my neighbors and my name and some nights 
I feel like dying like that scarecrow in the rain

[Chorus]

Rain on the scarecrow blood on the plow 
This land fed a nation this land made me so proud 
And son I'm just sorry they're just memories for you now 
Rain on the scarecrow blood on the plow 
Rain on the scarecrow blood on the plow


https://www.youtube.com/watch?list=SRjohn%20mellencamp%20rain%20on%20the%20scarecrow&v=joNzRzZhR2Y


எனக்கென சொந்தமாக நிலமோ, இடமோ இல்லை. நான் ஒரு உழவனுமல்ல. இருந்தும் மேலன்கேம்பின் ஓலத்தில் என் குரலும் இணைந்திருப்பதை என்னால் உணர முடிகிறது.  

இசைக்கு மனித மொழிகள் சுவர்கள் அமைக்க முடியாது என்ற உண்மையை மீண்டுமொரு முறை நிரூபிக்கும் மற்றொரு  மகத்தான பாடல். 











Sunday, 19 June 2016

திரைமுகம்



 ஒரு திரைப் படம் ஒருவரை ஈர்ப்பதன் பின்னே பல காரணிகள் இயங்குகின்றன. பெரிய அளவில் நடிகர்கள், இயக்குனர்கள், இசையமைத்தவர்கள், டீசர்கள், பெருத்துத் தெறிக்கும் பிரமாண்ட வியாபாரப் பொய்கள், விளம்பரங்கள், வாய்வழிப் பிரச்சாரங்கள், நேரத்தை கடத்தும் கணங்கள், சாகச மனோபாவங்கள்,.....

  எனக்கோ ஒன்றே ஒன்றுதான்.  படத்தின்  தலைப்பு.  அவ்வளவே. ஏனென்றால்  ஒரு  தலைப்பு என்பது அந்தத் திரைப்படத்தின்  முகம் போன்றது. அதைப் பார்த்ததும் அந்தப் படம் பற்றிய ஒரு வரைபடம் எனது கற்பனையில் உருவாகிவிடும். தலைப்பை வைத்து  படத்தின் கதையை தீர்மானிப்பதோ அல்லது படம் பார்க்கலாமா வேண்டாமா என்ற பூவா தலையா விளையாட்டோ இல்லாவிட்டாலும், தலைப்புகளின் மீது ஒரு மோகம் உண்டு. 

   நான் சந்தித்த வரை வெகு சிலரே ஒரு திரைப் படத்தின் தலைப்பைக் குறித்து சற்றேனும் சிந்தனை செய்கிறார்கள். அல்லது கவலை கொள்கிறார்கள். நான் குறிப்பிடுவது ஒரு படத்தின் தலைப்பை வைத்து படம் வெளிவரும் முன்னரே செய்யப்படும் அரசியல் பற்றியதல்ல. எப்படி ஒரு படத்தின் தலைப்பு ஒரு அழகியலின் வெளிப்பாடாக, முதிர்ச்சி பெற்ற பண்பாட்டுச் சிந்தனையின் குறியீடாக, நெஞ்சத்தில் தைக்கும் வெல்வெட் ஊசியாக, மனதில் கரையும் மயக்கமாக, அறிவு சார்ந்த மேதமையின் அடிக்கோடாக ஒரு திரைப் படத்தை அலங்கரிக்கிறது என்பதை குறித்தே நான் இங்கு பேச விழைகிறேன்.

   ஒரு படத்தின் தலைப்பு ஒரு குழந்தைக்குச் சூட்டும் பெயர் போன்றிருக்க வேண்டும்  என ஏ வி எம் நிறுவனர் மெய்யப்பச் செட்டியார் கருதியதாக  ஒரு தகவல் படித்திருக்கிறேன். ஒரு விதத்தில் அது உண்மைதான். தமிழ்த் திரையில், எனக்குத் தெரிந்தவரை, சொற்பமான சில இயக்குனர்களுக்கே இந்த வசீகரச் சிந்தனை வயப்பட்டிருக்கிறது. குறிப்பாக ஸ்ரீதர், கே பாலச்சந்தர், பாரதிராஜா, பாலுமகேந்திரா, மகேந்திரன் போன்றவர்கள். கொஞ்சம் பாக்கியராஜையும்  இதில் சேர்த்துக்கொள்ளலாம். 

   மணாளனே மங்கையின் பாக்கியம், தாய் மகளுக்குக் கட்டிய தாலி, அலிபாபாவும் நாற்பது திருடர்களும், பணம், முதல் தேதி, பாசமலர், பார்த்தால் பசி தீரும் (இன்றுவரை இதன் பொருள் எனக்குப் புரியவில்லை) என அடர்த்தியான அறிவு தேவைப்படாத எளிமையான தலைப்புகளின் காலத்தில் ஸ்ரீதரின் நெஞ்சில் ஓர் ஆலயம் சட்டென்று கவிதை பாடுகிறது. சிவந்த மண் சற்று யோசிக்கத் தூண்டுகிறது.  பெண், பாகியலஷ்மி, சித்தி, கற்பகம் என்றால் கடந்து போகும் ஒருவன் வெண்ணிற ஆடை என்றால் கொஞ்சம் தடுமாறி நிற்கிறான். முழுவதும் காதல் காற்று வீசும் திரைக்கதைக்கு  காதலிக்க நேரமில்லை என்று ரசிகர்களை சீண்ட ஸ்ரீதரால் முடிந்தது.  உன்னிடத்தில் என்னைக் கொடுத்தேன், அழகே உன்னை ஆராதிக்கிறேன், தென்றலே என்னைத் தொடு என்று காதலை யாசிக்கும் நீளமான தலைப்புகளின் மத்தியில்    இளமை ஊஞ்சலாடுகிறது  மனதை சட்டென்று கட்டிப்பிடிக்கிறது.   நினைவெல்லாம் நித்யா என கவிதை பாட வந்த திரைப் படம் மிகக் கொடூரமாக தலைப்பை கொலை செய்தது.

       அதே சமயம் பாலச்சந்தரின் தலைப்புகள் வேறு வகை. கொஞ்சம் நமது மூளையிலுள்ள  நியூரான்களை துடிக்க வைக்கும் தலைப்புகள் அவரது பாணி. நூல்வேலி என்ற பெயரே என்னை அந்தப் படத்தைப் பார்க்கத் தூண்டியது. ஆனால் வீட்டிலோ என் அம்மா ஒரேடியாக ,"இந்தப் படமெல்லாம் உனக்குப் புரியாது. போய் பிரியா படம் பாரு" என்று திசையை மாற்றிவிட, நீண்ட வருடங்கள் கழித்து ஆறு வருடங்களுக்கு முன்பு  எதோ ஒரு சேனலில் நூல்வேலியைப்  பிடித்தேன். நீர்க்குமிழி, எதிர்நீச்சல்,அபூர்வ ராகங்கள், அரங்கேற்றம்,   (The height of sarcasm?), மூன்று முடிச்சு, சொல்லத்தான் நினைக்கிறேன் போன்ற தலைப்புகள் "படத்தோட ஹீரோ பேரையே தலைப்பா வச்சுடலாம்" என்ற மொழி வறட்சியின் மீது அடிக்கப்பட்ட ஆணிகள் என்று நினைக்கிறேன்.  தனது படத் தலைப்புகளில் கூட பாலச்சந்தர் மலர்ச்சியை கொண்டுவந்தவர்.  இரு கோடுகள் என்ற அவரது தலைப்பில் ஐன்ஸ்டீனின் relativity theory  ஒளிந்திருப்பதைக் கண்டுபிடிக்க சற்று அவகாசம் தேவை. முயன்று பாருங்கள். புரியும்.

   அவள் ஒரு தொடர்கதை படத்தின் பெயரிலேயே ஒரு புதினம் இருப்பதை உணர்கிறீர்களா?   அந்தப் படத்திற்கு கவிதா? என்று தலைப்பிட்டு படம் எடுத்திருந்தால் கூட பொருத்தமாகத்தான் இருந்திருக்கும். நல்லவேளையாக பாலச்சந்தர் கொஞ்சம், ஏன் நிறையவே என்று சொல்லலாம், உட்கார்ந்து படத்தின் தலைப்பை உருவாக்கும் இயக்குனர். தப்புத் தாளங்கள் அதன் பெயருக்காகவே அதிகம் விமர்சனம் செய்யப்பட்டது. எம் எஸ் வி  அதற்கு இசையமைக்க மறுத்ததும் படத்தின் இந்தத் தலைப்பினால்தான் என்று கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன்.

       நினைத்தாலே இனிக்கும் என்றாலே இளமை ததும்பும் நினைவுகள் ஒரு நீண்ட ரயில் போல தொடர்ச்சியாக நெஞ்சத்தில் கிளை பரப்பும். நிழல் நிஜமாகிறது  இன்றும் ஒரு கவிதையின் நீட்சி போலவே ஒலிக்கிறது.

       இதேபோல அழியாத கோலங்கள் என்னை பல நாட்கள் ஆட்டுவித்தது. மூடுபனி என்ற தலைப்பு ஒரு விதமான போதை தரும்.  மூன்றாம் பிறை பற்றி நம் மக்கள் அதிகம் பேசிக்கொண்டது அந்தப் படம் வந்தபிறகே என்று நினைக்கிறேன். இதில் என் உறவின சகோதரர்கள் ஆளாளுக்கு மூன்றாம் பிறைக்கு  விஞ்ஞான விளக்கம் கொடுக்க ஆரம்பித்து விட்டார்கள். பாலு மகேந்திராவிடம் எனக்கிருந்த ஈர்ப்பு இப்போது விலகிவிட்டாலும், அவருடைய தலைப்புகள் ஒரு தனிரகம்.  அதை மறுப்பதற்கில்லை.

      பாலச்சந்தர் போன்றே பாரதிராஜாவிடமும் ஒரு நல்ல தமிழ் தாகம் இருப்பதை அவருடைய படத் தலைப்புகள் தெரிவிக்கத் தவறுவதில்லை. 16 வயதினிலே துவங்கி கிழக்கே போகும் ரயில், புதிய வார்ப்புகள், சிகப்பு ரோஜாக்கள், நிறம் மாறாத பூக்கள், நிழல்கள் என அவரது படப் பெயர்கள் நிறைய தரமான தமிழும், கொஞ்சம் கவிதை வாசமும், ஜன்னல் வைத்த ஜாக்கெட் போல  கொஞ்சமாக  (கதையை) காட்டும்  கவர்ச்சியும் கொண்டவை. அலைகள் ஓய்வதில்லை என்று பாரதிராஜா ஆரம்பித்து வைக்க  அதன் பின் அதே போன்ற இலக்கிய வாசம் எகிறி அடிக்கும் தலைப்புக்கள்  அப்போது தொடர்ச்சியாக வந்து இலக்கியம் இன்னும் வேணுமா என்று கேட்டன.  உதாரணமாக பயணங்கள் முடிவதில்லை, ராகங்கள் மாறுவதில்லை, கோபுரங்கள் சாய்வதில்லை...  இது ஆவறதில்லை  என்று சராசரி ரசிகன் விலகிப் போய்விட்டதால் விட்டார்கள். ஒரு சமூகத்தின்  பண்பாட்டுச் சித்திரங்களும், நாட்டார் மரபுகளும், மக்களின் எளிமையான வாழ்க்கை முறையும் இந்த ஒரே தலைப்பில் அமிழ்ந்திருப்பதாக நினைக்கிறேன். அது மண் வாசனை. தமிழின் மிகச் சிறந்த படத் தலைப்புகளில் ஒன்று. ஆனால் வாலிபமே வா வா என்று இதே பாரதிராஜாவுக்கு தோன்றியது ஒரு ஆபாச விபத்து.

   கடலோரக் கவிதைகள், கடல் பூக்கள் என்று சிந்திக்க கொஞ்சமாவது தமிழ்த் தேடல் இருக்கவேண்டும். இல்லாவிட்டால் கதாநாயகனின் பெயரைத்தாண்டி சிந்தனை ஓடாது. இல்லாவிட்டால் நல்லவன், கெட்டவன், பொல்லாதவன், வேட்டைக்காரன், படிக்காதவன் என்ற  beaten - track  ஒன்றே வழி. 

   பாரதிராஜா பள்ளியிலிருந்து வந்த பாக்கியராஜ் தன் ஆசான் போலவே சுவர் இல்லாத சித்திரங்கள், ஒரு கை ஓசை, விடியும் வரை காத்திரு, மௌன கீதங்கள் என்று நன்றாகத் துவங்கினார். தூறல் நின்னு போச்சு அதிகம் பாராட்டப்பட்ட தலைப்பாக அப்போது இருந்தது. பிறகு முந்தானை முடிச்சு என்று  சற்று தடம் மாறினார். தாவணிக் கனவுகள் என்ற சிறிய ஒத்தடம் கொடுத்துவிட்டு பின்னர் சரசரவென கீழிறங்கினார்.  சின்ன வீடு, எங்க சின்ன ராசா, இது நம்ம ஆளு (அவர் இயக்கிய படம் இல்லை என்றாலும்), ஆராரோ ஆரிரரோ, பவுனு பவுனுதான், ராசுக்குட்டி... என்று துவக்கத்தில் தன்னிடமிருந்த தரமான தமிழை தூர விரட்டினார்.  சொல்லப்போனால் நகை முரணாக பாரதிராஜா வகையறாக்கள் வந்த பின்னரே தமிழில் மகா கேவலமான படு திராபையான தலைப்புகள் சாத்தியமாயின. ஏ  வி எம்மின் சின்ன வீடு என்று விளம்பரம் வரும் என  அறுபதுகளில் யாரும் நினைத்திருக்கவே மாட்டார்கள். குழந்தைக்கு சூட்டுவது  போன்று திரைப் படங்களுக்கு பெயர் வேண்டும் என்று விரும்பிய நிறுவனம் கடந்து வந்த வணிகப் பாதையில் இந்த இடறல், சறுக்கல், தவிர்க்கமுடியாத ஒரு வியாபார சமரசம்.

      நல்ல தலைப்புகள் பற்றி பேசும் சமயத்தில் கண்ணைச் சாய்த்து கடந்து செல்ல முடியாத ஒருவர் இயக்குனர் மகேந்திரன். முள்ளும் மலரும் என்ற தலைப்பு இன்று வரை தமிழில் வந்த மிகச் சிறந்த தலைப்புகளில் ஒன்றாக சிலாகிக்கப்படுகிறது.  அந்தத் தலைப்பை சற்று நிதானமாக ஆராய்ந்தால் அதனுளில் இருக்கும் இலக்கியச் சுவையை அறியலாம். அதை நீங்கள் எப்படி உள்வாங்கினாலும் படத்தின் கதைக்கேற்றபடியே அது பொருந்துவதை நீங்கள் காணலாம். One of the most classic titles.

   நெஞ்சத்தைக் கிள்ளாதே (பின்னாட்களில் இதயத்தை திருடாதே) நண்டு (எந்த இயக்குனருக்கும் தோன்றாத ஒன்று), ஜானி என்று  மகேந்திரனும் கொஞ்சம் சறுக்கினார். இருந்தும் தமிழின் ஆகச் சிறந்த தலைப்புகளில் ஒன்றான உதிரிப்பூக்கள் அவர் பெயரை என்றும் சொல்லிக்கொண்டே இருக்கும். எனது பார்வையில் உதிரிப்பூக்கள் போன்றதொரு தலைப்பு ஒரு மகா மகா ஆச்சர்யம். காவியத் தலைப்பு. இதற்கு சற்றேனும் இலக்கியப் பரிச்சயம் அவசியம். புதுமைப் பித்தனின் சின்னம்மா (என்று நினைக்கிறேன்) உதிரிப்பூக்களாக மலர நிறைய வாசிப்பும் நிறைய யோசிப்பும் கண்டிப்பாகத் தேவை. மகேந்திரனிடம் அவை இரண்டுமே இருந்தன என்று தெரிகிறது.  கை கொடுக்கும் கை, கண்ணுக்கு மை எழுத்து, ஊர் பஞ்சாயத்து என்று தமிழ் சினிமாவின் சாபத்திலிருந்து மகேந்திரனும் தப்பவில்லை.  இறுதியாக சாசனம் என்று கொஞ்சமாக அந்தப் பழைய மகேந்திரனை காண முடிந்தது. பிறகு தெறி என்ற வணிக அபத்தத்தில் தோன்றி காணாமல் போனார்.   தமிழின் மிகச் சிறந்த ஒரு படைப்பாளி இன்றைய வணிக வெற்றியின் குறியீடான  விஜய் போன்றவர்களின் வில்லனாக நடிக்க வேண்டியது ஒரு  துர்பாக்கியம். இன்றைய தலைமுறை இனி அவரை இப்படித்தான்   பார்க்கும் என்று கவலையாக இருக்கிறது.

  ஒரு தலை ராகம் என்று படம் எடுத்த ராஜேந்தர் பின்னர் ரயில் பயணங்களில், வசந்த அழைப்புகள், நெஞ்சில் ஒரு ராகம்,(நெஞ்சில் ஓர் ஆலயம் பாதிப்பு) ராகம் தேடும் பல்லவி என்று வெற்றிக் கனி சுவைக்காமல் பின்னர் தடாலடியாக உயிருள்ளவரை உஷா வென லோக்கல் பாணியில் இறங்கி வர சூடு பிடித்தது அவருடைய சினிமா. இதற்கிடையில்  பன்னீர் புஷ்பங்கள், பாலைவனச் சோலை, நெஞ்சமெல்லாம் நீயே என்று தமிழ் சினிமாவுக்கு சற்று ஆக்சிஜன் செலுத்தப்பட, அதுவுமே கொஞ்ச காலமே.

    உச்ச கட்டம் என்று ராஜ் பரத் என்பவர் ஒரு திர்ல்லர் கொடுக்க, தொடர்ந்தது அவருடைய  கவிதை சொட்டும் தலைப்புக்கள் சொல்லாதே யாரும் கேட்டால், சின்ன முள் பெரிய முள் பின்னர் தொட்டால் சுடும் என விரிய  நான்கே படங்களில்  தனது அடையாளம் இழந்தார்.

     தமிழ் சினிமாவின் தலைப்புகள் இன்றைய தேதியில் தனது சுயத்தை இழந்து விட்ட ஒரு விலாசம். மீண்டும் திருவிளையாடலும் மர்ம யோகியும், பில்லாவும், தசாவதாரமும், தில்லு முல்லுவும் தோன்றிக்கொண்டே இருக்கும் கற்பனை வறட்சியின் நீட்சி.

   தமிழுக்கு புதிய ரத்தம் செலுத்திய மணிரத்னம் தனது படங்களுக்கு அவ்வளவாக சிரத்தையுடன் தலைப்புகள் வைப்பதில்லை என்று நான் நினைக்கக் காரணம் (பகல் நிலவு, அக்னி நட்சத்திரம்,தவிர), நாயகன், இதயத்தை திருடாதே, தளபதி, அஞ்சலி, ரோஜா, திருடா திருடா, கன்னத்தில் முத்தமிட்டால் (இதற்கு என்ன அர்த்தம் என்று அவருக்காவது தெரியுமா) கடல், ராவணன், காதல் கண்மணி போன்ற மிக மலிவான அபத்தமான தலைப்புகள்தான். கொஞ்சமும் நேரம் செலவழிக்க விரும்பாமல் எதோ ஒரு சொல்லை  படத்தின் தலைப்பாக வைப்பதிலிருந்து மணிரத்னம் இன்னமும் மீளவில்லை. இருவர் என்ற தலைப்பில் ஒரு காவியத் தொடுகை இருந்ததை இப்போது சற்று எண்ணிக்கொள்கிறேன். பம்பாய், உயிரே படங்களுக்கு அந்தத் தலைப்புகள் மிகப் பெரிய அவமானம்.

     எம் எஸ் வி எண்பதுகளில் ஒரு திரைப்படம் தயாரித்தார். படத்தின் பெயர் என்னை மிகவும் வேதனைப் படுத்தியது. அது சில்க் சில்க் சில்க்... நான் மிகவும் மதிக்கும் நபர் எம் எஸ் வி என்பதற்காக அவருடைய இந்தத் தேர்வை நான் நியாயப்படுத்தி எனது  வார்த்தைகளை விரயம் செய்ய மாட்டேன்.  மிக மிக மோசமான தலைப்பு. படம் ஊற்றிக்கொண்டதால் எம் எஸ் வி வியாபார ரீதியில் மிகவும் பாதிக்கப்பட்டார் என்று பின்னர் அறிந்தேன். எப்படி எம் எஸ் வி போன்ற இசையின் அதிசயங்கள் நடைமுறை வாழ்க்கையின் நிர்ப்பந்தங்களுக்கு அடிமையாகிறார்கள் என்பது விஷம் தரும் வலி. இடறல் இல்லாமல் நடை பயில முடியாது என்ற உலக உண்மை ஒன்றே இதற்கான வலி நிவாரணி.

    நாயகனின் பெயரோ. அவனுடைய குணாதிசயங்களில் ஒன்றோ, அவன் புகழ் பாடும் எதோ ஒரு கண்றாவியோ,  பேச்சு வழக்கு சொற்களோ, கொச்சை வார்த்தைகளோ தலைப்புகளாக மாறுவதில் இருக்கும் வசதியும் விரைவும் அற்புதமான தமிழ் சொற்கள் மீண்டும் வருவதை தடை செய்வதாக உணர்கிறேன். கண்ணியமான தலைப்புகளும், தரமான கவிதை கொண்ட பாடல்களும் இப்போதைய மிகத் தீவிரத் தேவை.   இல்லையென்றால் போடா போடி, தெறி, தெனாவெட்டு, மங்காத்தா போன்ற அருவருப்புகளும், ராசா ரோசா, மானே தேனே, ராஜா கூஜா, பூவு நீவு, எசப்பாட்டு நிப்பாட்டு போன்ற கருமாந்திரங்களும் மறுபடி படையெடுக்கும் ஆபத்து  அடுத்து நிகழக் காத்திருக்கிறது. இளையராஜா காலம் முடிந்து விட்டதால் நமது தமிழ்ப் பாடல்களுக்கு இனி அவ்வகையான சித்ரவதைகளும், கொடூரங்களும் நடக்கப்போவதில்லை என்றாலுமே அவர் துவக்கி வைத்த "அந்தத் திருப்பணியை" தொடர்ந்து செய்ய யாரேனும் முயலக்கூடிய வாய்ப்பு இன்னுமிருக்கிறது.

     இன்றைய தரை லோக்கல் சூழலில் (முத்தின கத்தரிக்கா, எனக்கு இன்னொரு பேர் இருக்கு, நாங்கல்லாம் அப்பவே அப்படி, மிளகா, இன்ன பிற அவஸ்தையான பெயர்கள்..) இன்னும் சற்றேனும் தமிழ்த் தனம் குறையாமல், ஒரு சதவிகிதமாவது கவிதை புனைந்த வார்த்தைகளோடு தனது படங்களுக்குப் பெயர் சூட்டும் ஒரே இயக்குனர் கௌதம் மேனன் ஒருவரே. மின்னலே, காக்க காக்க, போன்ற இரண்டு சமரசங்களை தள்ளி வைத்துவிட்டால், பின்னர் நமக்குக் கிடைப்பது ஒரு நல்ல தமிழ் கொண்ட தலைப்புகள். வாரணம் ஆயிரம், நீதானே என் பொன் வசந்தம், வேட்டையாடு விளையாடு, நடுநிசி நாய்கள், விண்ணைத் தாண்டி வருவாயா, அச்சம் என்பது மடமையடா, என்னை அறிந்தால்  (நல்ல கவிதை வரியை தன் படத் தலைப்பாக தேர்ந்தெடுப்பது ஒரு விதத்தில் வரவேற்கப்படவேண்டிய முயற்சி.) என்னை நோக்கிப் பாயும் தோட்டா போன்ற தலைப்புகள்  நல்ல தமிழ் நோக்கி நமது திரையுலகம் நகர்வதின் அடையாளமாகத் தோன்றுகிறது.

      தனிப்பட்ட விதத்தில் தமிழின் மிகச் சிறந்த தலைப்புகள் எவை என்ற கேள்வி என்னை நோக்கிப் பாய்ந்தால் எனது பதில்;

மண் வாசனை, 
நூல்வேலி, 
உதிரிப்பூக்கள்......

   ஒரு கவிதையின் கடைசி வரி போன்ற தலைப்புகள் தமிழ்த் திரையில் மீண்டும் வரும் என்ற நம்பிக்கை இன்னும் என்னிடமிருக்கிறது.

   









தொடர்வது ; இசையுதிர்காலம் இரண்டு